Błąd
  • Błąd krytyczny rozszerzenia [sigplus]: Dla folderu galerii obrazów stypendiarp oczekiwana jest względna ścieżka do folderu startowego określonego w konfiguracji rozszerzenia w zapleczu systemu Joomla!.

Zaburzenia Integracji Sensorycznej.

Osoba prowadząca zajęcia: 

Małgorzata Bajorek, psycholog

 

 

Scenariusz lekcji z psychologiem  w klasach ZSZ im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku.

INFORMACJA – realizacja zajęd przewidziana jest dla osoby posiadającej kwalifikacje -  Terapeuta SI.

Temat: Zaburzenia Integracji Sensorycznej.

Cele:

  1. Zapoznanie uczniów z teorią SI,
  2. Wyjaśnienie w jaki sposób postrzegają świat dzieci z zab. SI,
  3. Wpływ zab. SI na naukę,
  4. Diagnoza i terapia zab. SI

Cele operacyjne:

  1. Uczeń potrafi zdefiniować teorię integracji sensorycznej,
  2. Uczeń wie, w jaki sposób dziecko z zaburzeniami SI postrzega świat,
  3. Uczeń wie, w jaki sposób zaburzenia integracji sensorycznej wpływają na procesy poznawcze,

Metody: Wykład , pokaz ćwiczeń terapii SI z udziałem uczniów.

Pomoce dydaktyczne:  Prezentacja multimedialna, podręczniki, artykuł, kartka papieru, szczotka, materac, pachołki, kółka,  dyski sensoryczne, test imitacji pozycji (karty pracy oraz narzędzia do terapii SI), małe karteczki (ocena zajęć).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przebieg zajęć

  1. (około 5 minut):

 

Nauczyciel wita uczniów przybyłych na lekcję. Ustala zasady obowiązujące na lekcji oraz przedstawia temat i cele lekcji. 

 

  1. (około 10 minut):

 

Część teoretyczna - prezentacja multimedialna.

 

  1. (około 25 minut):

 

Część praktyczna zajęć – pokaz ćwiczeń z udziałem terapeuty integracji sensorycznej  i uczniów.

 

 

  1. (około 5 minut):

Poproszenie uczniów o ocenę zajęć. Rozdanie w tym celu małych karteczek i poproszenie o ocenę poprzez narysowanie buźki J, L, :- (pozytywna, negatywna, nieokreślona). 

 

  1. Zakończenie lekcji i podziękowanie uczniom za udział w niej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karty pracy

  1. Test imitacji pozycji (test chroniony prawami autorskimi) Zadaniem ucznia jest odwzorowanie gestów/ pozycji terapeuty.

 

  1. Narzędzia do terapii SI (pachołki, kółka, dyski sensoryczne, szczoteczka) 

 

  1. Artykuł: „CO MA RĘKA DO „GADANIA”? - O WPŁYWIE FUNKCJI RĘKI W ROZWOJU MOWY DZIECKA”.

 

W procesie kształtowania się mowy, rozwój dłoni, jej sprawność ma niebagatelne znaczenie. Co więcej, pracując nad dłońmi pracujemy również nad mową dziecka.  A można to robić właściwe od urodzenia i to w postaci wspaniałej zabawy. Nie potrzeba do tego wykfalifikowanego terapeuty – wystarczy chętny rodzic.  W świetle najnowszych badań neurobiologii „mowa jest czynnością złożoną, procesem wieloetapowym, w którego realizację zaangażowanych jest wiele struktur mózgowych kierujących oraz scalających pracę układów anatomicznych  i funkcjonalnych, biorących bezpośredni udział w odbiorze i nadawaniu mowy”. Dzięki tej definicji widzimy jak wiele czynników wpływa na rozwój mowy. Jednym  z nich jest motoryka precyzyjna dłoni, czyli precyzyjne ruchy dłoni i palców oraz manipulacja dłońmi pod kontrolą wzroku. Dr Teresa Kaczan uważa, że prawidłowo wykształcona funkcja ręki umożliwia i przyspiesza rozwój mowy. Można tego dokonać poprzez odpowiednią stymulację dłoni, co prowadzi do pobudzania ośrodka w mózgu odpowiedzialnego za funkcje percepcyjne i motoryczne dłoni, wpływając pośrednio na aktywizację ruchowego ośrodka mowy. Przyczyną tego zjawiska jest sąsiedztwo obu tych ośrodków w korze mózgowej. Zajmują one duży obszar, co świadczy o tym jak wielkie jest ich znaczenie. Motoryka precyzyjna dłoni oraz mowa należy do wyższych czynności mózgowych, które sterowane są przez procesy korowe. Proces kształtowania się motoryki precyzyjnej dłoni jest bardzo skomplikowany,  a jego początek pojawia się już w okresie życia płodowego. Tworzą się wówczas  i intensywnie rozwijają mięśnie dziecka. Pierwsze spontaniczne ruchy dziecka pojawiają się w 6 tygodniu życia płodowego – co jest przyczyną współpracy mięśni  i nerwów. Natomiast w 12 tygodniu dziecko porusz się na zdecydowanie szerszą skalę i nie jest to już stymulowane działaniem jakiegoś bodźca. Oprócz takich czynności jak m.in.: skoki, odpychanie, kopanie, unoszenie, kołysanie, płód potrafi poruszać palcami u rąk i nóg. To właśnie jest początkiem pracy mięśni, które dziecko wykorzystywać będzie po porodzie do chwytania, oddychania, fonacji oraz ssania.  W czasie gdy rozwija się sprawność precyzyjnych ruchów palców, doskonalą się mięśnie krtani biorące udział podczas mówienia. W rozwoju mowy dziecka istnieje związek funkcji ręki (szczególnie dotyczy to umiejętności manipulowania przedmiotami) a nabywaniem czynności mowy. Poprzez dostarczanie różnorodnych doznań dotykowych, stwarza się doskonałą możliwość do stymulacji mowy. Najwięcej receptorów dotykowych znajduje się na opuszkach palców, w skórze warg oraz na czubku języka. Dlatego też zmysł dotyku wykorzystywany jest do działań rozwijających i wspierających mowę, dostarczając w ten sposób ogromną ilość bodźców zmysłowych. Rehabilitantki - dr Swietłana Masgutowa i dr Anna Regner udowadniają, że wzrost sprawności dłoni ściśle związany jest z rozwojem sprawności w zakresie motoryki narządu artykulacyjnego (potocznie mówiąc – buzi). Zależność motoryki precyzyjnej dłoni ze sprawnością aparatu artykulacyjnego wykorzystywana jest w różnorodnych terapiach, mających na celu stymulację i regulację tejże zależności u dzieci z dysfunkcjami w zakresie prawidłowego rozwoju tj.: - hipotonii, - spastyce, - zespołach wad genetycznych, - uszkodzeniach metabolicznych, - uszkodzeniach OUN, - oraz innych powiązanych z niedostatkiem mowy lub jej zaburzeniami. W jaki sposób i od kiedy możemy usprawniać dziecięce dłonie? Właściwie od urodzenia każdego dnia można znaleźć lub stwarzać dziesiątki sytuacji w których można tego dokonać. Zaczynając od masażyków, zabaw różnymi fakturami i konsystencjami, manipulowania przedmiotami, zabaw manualnych itp.  Oto przykłady zabaw usprawniających rozwój dłoni: – rysowanie i malowanie rączkami oraz przeróżnymi przyborami na różnorodnych powierzchniach, strukturach oraz materiałach, – wycinanie, wydzieranie, wyklejanie, wydrapywanie różnych materiałów i struktur, – lepienie, wałkowanie, ugniatanie, rzeźbienie z plasteliny, ciastoliny, modeliny, masy solnej, masy piaskowej itp. – przewlekanie, wyszywanie, przeplatanie, wiązanie za pomocą tasiemek, wstążeczek, sznurków, guzików, koralików, kulek, cekinów itp. – przybijanie stempelków, pieczątek, znaczników wykonanych z różnych materiałów na różnego rodzaju strukturach, – zapinanie  i odpinanie guzików, rzepów, suwaków, skuwek itp. – odkręcanie i zakręcanie słoików, nakrętek, pudełek itp. – chwytanie i przenoszenie małych przedmiotów paluszkami, pęsetką, spinaczami, – zgniatanie, formowanie, ugniatanie kulek  z papieru, gazet, folii spożywczej itp. – mieszanie, przesypywanie, przelewanie piasku, ryżu, kaszy, wody, hydrożelu itp. – dotykanie przedmiotów o różnej fakturze, – układanie puzzli, mozaik, wzorów, budowanie z klocków o różnych fakturach; – dopasowywanie kształtów do różnych otworów, – klaskanie, zabawy paluszkowe, masażyki dziecięce. Manipulując rękoma aktywizujemy elementy kory mózgowej odpowiedzialne za ruch, a tym samym pobudzamy ośrodek ruchowy mowy. Dlatego też warto wspierać rozwój dziecka stwarzając mu okazję do usprawniania rąk i zabaw stymulujących małą motorykę. Zatem - radosnej i twórczej wspólnej zabawy! 

 

Słowa ranią na całe życie - przemoc.

Osoba prowadząca zajęcia: 

Małgorzata Bajorek, psycholog

 

 

Scenariusz lekcji z psychologiem 

w klasach ZSZ im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku.

 

Temat: Słowa ranią na całe życie - przemoc.

Cele:

  1. Zapoznanie z terminologią przemocy,
  2. Omówienie faz przemocy,
  3. Zapoznanie uczniów z rodzajami i przejawami przemocy,
  4. Uświadomienie skutków przemocy.

Cele operacyjne:

  1. Uczeo zna terminologię przemocy,
  2. Uczeo zna fazy przemocy,
  3. Uczeo zna rodzaje i przejawy przemocy,
  4. Uczeo jest świadomy skutków działao przemocowych.

Metody: Prezentacja multimedialna , praca grupowa.

Pomoce dydaktyczne:  Kartki do zapisania zadania 1 i 2, zestaw mitów nt. przemocy (karty pracy), małe karteczki (ocena zajęd).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przebieg zajęd

  1. (około 5 minut):

 

Nauczyciel wita uczniów przybyłych na lekcję. Ustala zasady obowiązujące na lekcji oraz przedstawia temat i cele lekcji. 

 

  1. (około 30 minut):

 

Prezentacja multimedialna przeplatana zadaniami dla uczniów (zadanie nr 1, zadanie nr 2). Podział uczniów na grupy (ilośd grup jest zależna od obecnych uczniów na zajęciach). Każda z grup ma za zadanie wytypowanie lidera grupy, który będzie odpowiedzialny za prezentowanie pracy grupowej.

 

  1. (około 5 minut):

 

Praca całej klasy – aktywnośd uczniów. Nauczyciel odczytuje stwierdzenia, które są mitami nt. przemocy i zadaje pytanie uczniom czy to stwierdzenie jest mitem, czy faktem. Nauczyciel prosi o uzasadnienie odpowiedzi.  

 

 

  1. (około 5 minut):

Poproszenie uczniów o ocenę zajęd. Rozdanie w tym celu małych karteczek i poproszenie o ocenę poprzez narysowanie buźki J, L, :- (pozytywna, negatywna, nieokreślona). 

 

  1. Zakooczenie lekcji i podziękowanie uczniom za udział w niej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karty pracy

Zadanie nr 1

Napisz proszę, czym jest przemoc, a czym agresja. Lider grupy proszony jest o odczytanie  napisanych treści.

Zadanie nr 2

Proszę o napisanie jakie są rodzaje przemocy i czym się charakteryzują. Lider grupy proszony jest o zaprezentowanie opracowanych informacji.

 

Zadanie jako podsumowanie zajęd.

Mity na temat przemocy.

1.MIT: Przemoc w rodzinie to „sprawa prywatna”.

FAKT: Przemoc w rodzinie nie jest sprawą prywatną, jest przestępstwem i istotnym problemem społecznym. Według niektórych, z przemocy w rodzinie rodzą się następne negatywne zjawiska, takie jak przemoc na ulicach, przemoc na stadionach, a występowanie przemocy sprzyja uzależnieniom i przestępstwom zgwałcenia, wykorzystywania seksualnego, kradzieżom i innym nieposzanowaniom panującego porządku prawnego. Jeśli państwo zaniedbuje zjawisko przemocy w rodzinie to zaniedbuje też bezpieczeństwo nas wszystkich.

2.MIT: Sprawcy przemocy działają pod wpływem alkoholu.

FAKT: Większość osób stosujących przemoc robi to na trzeźwo. Przyjmuje się, że przemoc związana z alkoholem stanowi około 40% całej przemocy. Z jednej strony sprowadzamy przemoc do roli patologii, wynaturzenia i dlatego tak łatwo łączymy ją z alkoholem czy psychopatologią,  z drugiej – nie wypracowaliśmy skutecznych metod walki z „trzeźwą” przemocą. Przy przemocy trzeźwej bardziej jesteśmy skłonni do szukania „przyczyny” w ofierze.

3.MIT: Przemoc w rodzinie występuje wyłącznie u ludzi z niższych klas społecznych.

FAKT: Przemoc w rodzinie jest powszechna wokół nas. Badania wykazują, że osoby stosujące przemoc pochodzą z różnych grup społecznych, niezależnie od np. od poziomu wykształcenia, zarobków czy pozycji społecznej. Inną sprawą pozostaje „przyklejanie metek” przez media, mówieniu o zjawiskach i środowiskach gdzie występuje bieda czy alkoholizm. Stwarza to wrażenie, że tylko tam jest przemoc. Wszelkie ujawnione przypadki przemocy  w tzw. dobrych domach i rodzinach budzą społeczne „niedowiarstwo”.

4.MIT: Ludzie, którzy używają przemocy są chorzy psychicznie.

FAKT: Nie ma bezpośredniego związku pomiędzy przemocą w rodzinie a chorobą psychiczną.  U podłoża przemocy leży dążenie do przejęcia kontroli i pokazania władzy nad ofiarą. Najbardziej typową cechą sprawców przemocy jest ich pozorna normalność. Nie prawdą jest, że przemocy dopuszczają się tylko osoby uzależnione, chore psychicznie, nie radzące sobie społecznie. Słabość, zależność drugiej osoby bywa wykorzystywana, przez osoby „po których nigdy byśmy się tego nie spodziewali”. Psychopaci wśród sprawców stanowią nie więcej niż 5% przypadków  i raczej ich liczba jest podobna jak dane dotyczące całej populacji.

5.MIT: To był jednorazowy incydent, który się nie powtórzy.

FAKT: Przemoc wobec członka rodziny rzadko jest jednorazowym incydentem. Zazwyczaj jest tylko pierwszym ogniwem w łańcuchu nasilającej się przemocy. Jeśli przemoc nie zostanie przerwana po pierwszym razie będzie następny i kolejny. Przekonanie o możliwości „dyscyplinowania” kobiety wynika z przesłanek religijnych – „mężczyzna jest obrazem i chwałą Boga, a kobieta chwałą mężczyzny” i „żony niechaj będą posłuszne mężom jak Panu”, ale i jej roli w społeczeństwie – kobiety maja niewielki wpływ na władzę, stanowione prawo, decydowanie o swojej roli. Oczekiwania wobec kobiety są inne niż wobec mężczyzny i inne są też wyroki wobec kobiet za dzieciobójstwo, znęcanie się czy zaniedbanie wychowawcze, przyjmuje się powszechnie, że to kobieta ponosi całkowitą winę za wychowanie dziecka, a ojciec jest zwyczajowo „zwolniony” za wszystkie zaniedbanie z tym związane.

7.MIT: Ofiary przemocy muszą zrobić coś, żeby „zasłużyć” sobie na przemoc.

FAKT: Nikt nie „zasługuje” na zniewagi i bicie. Wielu sprawców przemocy stawia swoim ofiarom absurdalne wymagania i oczekuje od nich rzeczy niewykonalnych. Dla sprawcy każdy pretekst jest dobry. Zawarcie związku małżeńskiego, albo zamieszkanie pod jednym dachem to jeszcze nie transakcja kupna-sprzedaży, w której „towar” nie ma żadnych praw wobec właściciela. Zawierając związek czy wchodząc w związek partnerski nie nabywamy jakiegokolwiek prawa do dysponowania w dowolny sposób czyimś ciałem, przekonaniami, osobą. Nikt nie zasługuje na bicie, krzywdzenie, maltretowanie bez względu na to co zrobił czy powiedział. Nikt nie ma prawa znęcać się, poniżać, gwałcić, molestować, bić innych.

 8.MIT: Ofiary przemocy w rodzinie akceptują przemoc

FAKT: Ofiary przemocy domowej zawsze próbują się bronić, ich działania są jednak mało skuteczne. Wypróbowują różne, często nieracjonalne strategie obronne, które w konsekwencji powodują nasilenie przemocy. Nikt z nas nie lubi być bity i poniżany. Powszechnie szkodliwy mit, że niektórzy doznają przyjemności w wyniku przemocy dotyczy zachowań sadomasochistycznych występujących w aktach seksualnych i nie ma jakiegokolwiek związku z przemocą w rodzinie, która za każdym razem jest aktem wykorzystywania przewagi sprawcy nad ofiarą i nie przynosi żadnej „przyjemności” ofierze!

9.MIT: Gdyby naprawdę ofiara cierpiała odeszłaby od sprawcy

FAKT: Ofiary naprawdę cierpią, nikt nie lubi być bitym i poniżanym. To, że ofiary nie odchodzą od sprawcy wynika zwykle z ich zależności od sprawcy, z trudności mieszkaniowych, z przekonań odnośnie małżeństwa, z nacisków jakim są poddawane ofiary ze strony sprawcy, a także rodziny, kolegów, sąsiadów. Sprawca często grozi, że ja zabije, zabije siebie albo dzieci, jeszcze częściej straszy ją, że zabierze dzieci a ja samą „wsadzi do psychiatryka”. 

10.MIT: Gwałt w małżeństwie nie istnieje

FAKT: Gwałtem jest doprowadzenie innej osoby do poddania się czynowi nierządnemu lub do wykonania takiego czynu, stosując przemoc, groźbę bezprawną lub postęp i nigdzie nie jest napisane, że nie dotyczy to osób bliskich gwałcicielowi. Każdy ma prawo do decydowania  o swoim życiu intymnym, akt ślubu nie odbiera tego prawa. 

11.MIT: Dziecko nie jest ofiarą przemocy, jeśli jest tylko jej świadkiem.

FAKT: Dzieci doświadczają przemocy w dwojaki sposób – będąc celem ataków sprawcy lub będąc świadkami ataków na osobę im bliską. Nawet jeśli dzieci nie widzą bezpośrednio ataków, mogą słyszeć odgłosy świadczące o tym, że dzieje się coś złego, mogą słyszeć krzyki lub płacz matki – to też jest przemoc.

Model wychowania w Rodzinie. Relacja Rodzic – Dziecko.

Osoba prowadząca zajęcia: 

Małgorzata Bajorek, psycholog

 

 

Scenariusz lekcji z psychologiem 

w klasach ZSZ im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku.

 

Temat: Model wychowania w Rodzinie. Relacja Rodzic – Dziecko.

Cele:

  1. Zapoznanie uczniów z modelami wychowania w rodzinie,
  2. Omówienie rodzajów relacji Rodzic – Dziecko,
  3. Zaprezentowanie uczniom barier komunikacyjnych w budowaniu relacji,
  4. Uświadomienie uczniom wartości w wynikających z pozytywnego modelu wychowania  w rodzinie.

Cele operacyjne:

  1. Uczeo zna modele wychowania w rodzinie oraz potrafi określid ich cechy charakterystyczne,
  2. Uczeo zna konsekwencje wynikające z zaprezentowanych modeli wychowania w rodzinie,
  3. Uczeo zna istotę tworzenia relacji Rodzic – Dziecko w kontekście podmiotowym  i przedmiotowym,
  4. Uczeo zna bariery w tworzeniu relacji międzyludzkiej oraz jak należy budowad relacje aby unikad barier komunikacyjnych.

Metody: wykład, praca w grupach.

Pomoce dydaktyczne: prezentacja multimedialna, małe karteczki,  kartki z opisem modeli wychowania w rodzinie oraz relacji Ja-To, Ja-Ty, postawy rodzicielskie, scenki – jak powinna wyglądad poprawna relacja (karty pracy).

 

 

 

 

 

 

 

 

Przebieg zajęd

  1. (około 5 minut):

 

Nauczyciel wita uczniów przybyłych na lekcję. Przedstawia temat i cel lekcji oraz wprowadza do tematyki związanej z Modelami wychowania w rodzinie. 

 

  1. (około 10 minut):

 

Prezentacja multimedialna: Model wychowania w rodzinie. Relacja Rodzic – Dziecko.

 

  1. (około 10 minut):

 

Postawy rodzicielskie. Uczniowie mają za zadanie określenie postaw rodzicielskich na podstawie rozdanych przez nauczyciela materiałów. Uzasadnienie odpowiedzi.

 

  1. (około 5 minut):

 

Praca w grupach. Rozdanie uczniom kartek zawierających opisy sytuacyjne poszczególnych modeli wychowania w rodzinie oraz relacji Ja-To, Ja-Ty. 

 

 

  1. (około 15 minut):

Dyskusja: 

 

Uczniowie na podstawie zdobytej wiedzy mają za zadanie określenie – zaprezentowanie na forum grupy, jaki model rodziny został przedstawiony w przypadku danej historyjki, którą otrzymali od nauczyciela, oraz wymienienie najbardziej charakterystycznych cech danego modelu, oraz skutków jego funkcjonowania w rodzinie.  Do dyskusji mogą włączyd się pozostali uczniowie także uczniowie. 

 

  1. Poproszenie uczniów o ocenę zajęd. Rozdanie w tym celu małych karteczek i poproszenie o ocenę poprzez narysowanie buźki J, L, :- (pozytywna, negatywna, nie określona). 

 

  1. Zakooczenie lekcji i podziękowanie uczniom za udział w niej.

 

 

 

 

Karty pracy

Zadanie 1. Postawy rodzicielskie.

  • Postawa akceptująca – to okazywanie dziecku sympatii, aprobaty, przyjmowanie dziecka takim jakie ono jest, w wypadku złych zachowań – krytykowanie ich, poznawanie  i zaspakajanie potrzeb dziecka. Sprzyja kształtowaniu zdolności do tworzenia trwałej więzi emocjonalnej, do wyrażania uczuć, odwagi, chęci pomocy.
  • Postawa współdziałająca – dobro dziecka jest tu wartością pierwszoplanową , aktywność w nawiązaniu wzajemnych kontaktów, angażowanie dziecka w sprawy domu – dostosowanie do wieku. Rozwija ufność zadowolenie z rezultatów pracy, wytrwałość, umiejętność współdziałania i podejmowania zobowiązań.
  • Postawa uznająca prawa dziecka - uznanie praw dziecka, bez przeceniania i niedoceniania jego roli, pozwalanie na postępowanie na własną odpowiedzialność, delikatne kierowanie dzieckiem – stosowanie wyjaśniania i tłumaczenia, wyjaśnianie i uzasadnianie stawianych wymagań i stosowanych kar. Uczy lojalności, solidarności w stosunku do innych członków rodziny, twórczej postawy.
  • Postawa dawania dziecku rozumnej swobody - Rodzice wraz z wiekiem dają dziecku więcej swobody, umiejętność utrzymania autorytetu i kierowania dzieckiem w pożądanym zakresie, rozumna troska o zdrowie i bezpieczeństwo, obiektywizm w ocenie grożącego niebezpieczeństwa. Daje dziecku umiejętność współdziałania z rówieśnikami, uspołecznienie, pomysłowość, bystrość i wytrwałość.
  • Postawa odtrącająca – to nieokazywanie uczuć pozytywnych, demonstrowanie uczuć negatywnych, krytyka dziecka, dyktatorskie podejście, kierowanie dzieckiem: przez rozkazy, surowe kary, zastraszanie, niedostrzeganie pozytywów, niszczenie słowem, "przykręcanie śruby". Wywołuje u dziecka agresywność, nieposłuszeństwo, kłótliwość, zahamowanie rozwoju uczuć wyższych, zachowanie aspołeczne, bezradność, zastraszanie i reakcje nerwicowe.
  • Postawa unikająca - ukryta lub jawna jeśli chodzi o dobro dziecka, ignorowanie dziecka, unikanie i ograniczanie kontaktu z dzieckiem do minimum, zbywanie prób nawiązania kontaktu podejmowanych przez dziecko, szeroko pojęte zaniedbywanie dziecka, niedbałość  i niekonsekwencja w stawianiu wymagań, nieangażowanie się w sprawy dziecka, nieangażowanie dziecka w sprawy domu. Dziecko jest niezdolne do nawiązywania trwałych więzi uczuciowych, niezdolne do obiektywnych ocen, brakuje mu wytrwałości i koncentracji w nauce, jest nieufne i bojaźliwe.
  • Postawa nadmiernie wymagająca – to stawianie wygórowanych wymagań, nie przyznawanie prawa do samodzielności, rządzenie dzieckiem, ograniczanie swobody dziecka, stosowanie sztywnych reguł, przesadne nastawienie na osiągnięcia. Wypowiedzi rodzica mają charakter oceniający, często wyrażają dezaprobatę i gniew. Dziecku brakuje wiary w siebie, jest niepewne, lękliwe, przewrażliwione, uległe, brakuje4 zdolności do koncentracji, ma trudności szkolne i słabe aspiracje.
  • Postawa nadmiernie chroniąca – Traktowanie dziecka jako dzidziusia, niedocenianie możliwości dziecka, rozwiązywanie za nie trudności, utrudnianie samodzielności – dziecko trzymane "pod kloszem", postępowanie uzależnia dziecko od rodziców, izolowanie dziecka od rówieśników, lęk o zdrowie, zachęcanie do jednostronnego rozwoju zdolności, tolerowanie złych zachowań. Powoduje opóźnienie dojrzałości społecznej, zależność dziecka od rodziców, bierność, ustępliwość, nadmierna pewność siebie, zarozumiałość, awanturowanie się, egoizm, nadmierne wymagania w stosunku do rodziców, niepewność – gdy dziecko jest samo.

 

 

 

 

Zadanie 2. Do każdej z historyjek opisującej model wychowania w rodzinie jest instrukcja o tej samej treści.

Instrukcja: 

Przeczytaj opis modelu wychowania w rodzinie. Odpowiedz na pytania (odpowiedzi zapisad):

  • Jaki model rodziny zaprezentowany został w historyjce?
  • Jakie są charakterystyczne cechy  tego modelu?
  • W jakiej relacji jest rodzic z dzieckiem?     Jakie są skutki modelu?

Wytypujcie lidera, który na forum klasy zaprezentuje pracę swojej grupy przy uprzednim odczytaniu opowiadania. Każdy z uczniów może włączyd się do dyskusji.

Historyjki:

  1. Franek lat 8.

Mama zwraca się do Franka: „Franciszku, Twoim dzisiejszym zadaniem i obowiązkiem jest pójcie do szkoły. Czy posprzątałeś swój pokój? Wiesz, że nie toleruję bałaganu.  Po zakooczonych lekcjach, będę czekała na Ciebie obok szkoły – pamiętaj nie spóźnij się, ponieważ mam ważne dla mnie spotkanie biznesowe i musimy dojechad na czas na zajęcia dodatkowe z języka angielskiego i francuskiego. Mam nadzieję, że w sposób zrozumiały wyraziłam swoje oczekiwania wobec Ciebie. Po powrocie do domu, Twoim obowiązkiem jest nauka. Mamusiu, a czy będę mógł spotkad się z kolegą po powrocie do domu? Franciszku w jakim celu? Chciałbym chwilę odpocząd i pograd w piłkę z Krzysiem. W piłkę? Synu to są nie istotne sprawy. Zaplanowałam wieczór dla Ciebie – nauka.

 

  1. Basia 12 lat.

Basiu, córeczko wstao proszę, jest późno i spóźnisz się na lekcje. Oj, mamo zaraz, najwyżej spóźnię się. I tak nic mi nie zrobią. Usprawiedliwisz mnie, wymyślisz coś, tak jak zawsze zresztą. Basiu, może pójdziemy do galerii na zakupy? Co Ty na to? Możemy, ale oczywiście kupisz mi coś? Bo w przeciwnym razie nie spędzę z Tobą czasu. Mamo, w sumie to może teraz pójdziemy, bo nie chcę iśd na szkoły. Jeśli tak chcesz, to dobrze, zrobimy tak. Basiu, dzwonek do drzwi, to pewnie sąsiadka, otwórz proszę. Zaraz. Basiu, otwórz. Przecież powiedziałam zaraz, sama otwórz.

 

  1. Paweł 10 lat.

Pawełku czy jesteś przygotowany do szkoły? Tak tato, jestem. Wspominałeś wczoraj, że masz dzisiaj sprawdzian z matematyki, dobrze zrozumiałem? Tak mam i myślę, że dostanę bardzo dobrą ocenę. Synku jak zawsze. Cieszę się, że tak dobrze się uczysz. Dzisiaj przyjeżdża Twoja siostra z rodzina. Może masz jakiś pomysł na spędzenie czasu? Hmmm, może zjemy cos dobrego – mama tak świetnie gotuje, a później możemy pooglądad zdjęcia i miło spędzid czas. Świetny pomysł. Nasze rozmowy są bardzo fajnie i miłe, zawsze ustalamy coś wspólnie.

 

 

Zadanie 3. Odgrywanie scenek jako podsumowanie zajęć

 

Projekty 2016/2017

Projekty 2016/2017

Regulamin klasy mundurowej

ZESPÓŁ SZKÓŁ ZAWODOWYCH

IM. JANA RUSZKOWSKIEGO W PUŁTUSKU

 

Regulamin

Liceum Ogólnokształcącego

dla klas  mundurowych z innowacją pedagogiczną w zakresie

bezpieczeństwa narodowego

w Zespole Szkół Zawodowych

im. J. Ruszkowskiego w Pułtusku

 

                                                                  Opracował zespół autorski: Luiza Truchel

                                           Dorota Budziszewska

                                            Robert Dynak

                                            Dariusz Smoliński

 

 

 

Pułtusk,  wrzesień 2016
INFORMACJE OGÓLNE

Regulamin został wprowadzony uchwałą Rady Pedagogicznej nr II/10/2016r.                      z dnia  6 października 2016 r.

 

 W związku z wieloletnia tradycją Zespołu  Szkół Zawodowych im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku zwanego dalej Szkołą, związanego współpracą                   z wojskiem w procesie kształcenia obronnego oraz potrzebą wspólnego działania na rzecz niepodległości i przygotowywanie młodzieży  do służby            w formacjach mundurowych Rzeczypospolitej Polskiej, obronności państwa                i wychowania patriotycznego ze szczególnym uwzględnieniem umacniania etosu oraz kultywowania chlubnych tradycji Wojska Polskiego, Związku Strzeleckiego, integracji środowiska żołnierskiego  i innych służb mundurowych z młodzieżą szkolną. Stosownie do zawartych porozumień przez organ prowadzący i dyrekcję szkoły ze służbami i podmiotami działającymi na rzecz bezpieczeństwa, w tym stowarzyszeniem Związek Strzelecki Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza w zakresie kształtowania wiedzy
i umiejętności uczniów na potrzeby bezpieczeństwa narodowego, w tym służb działających na rzecz obronności państwa, zarządzania kryzysowego, ochrony informacji niejawnych, obrony cywilnej oraz ochrony przeciwpożarowej
i ratownictwa – w Zespole Szkół Zawodowych im. Jana Ruszkowskiego
w Pułtusku utworzono w  I Liceum Ogólnokształcącym oddziały, realizujące
innowację pedagogiczną w zakresie bezpieczeństwa narodowego, zwane dalej „klasy mundurowe”.

Ideą opracowania i wdrożenia innowacji pedagogicznej jest  wyjście                na przeciw aktualnym oczekiwaniom społecznym, związanym m.in.                                   z kształtowaniem postaw patriotyczno-obronnych młodzieży oraz konkretnych umiejętności na potrzeby bezpieczeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Praca w różnego rodzaju służbach mundurowych oraz instytucjach związanych z bezpieczeństwem jest ciekawą alternatywą dla młodych ludzi. Bezpieczeństwo narodowe jest związane z wieloma dziedzinami bezpieczeństwa, w tym: powszechnego, publicznego, społecznego, ekologicznego, ekonomicznego, politycznego, kulturowego i militarnego. Stąd też proces kształcenia w tym zakresie oparty jest na synergii wielu dziedzin wiedzy i umiejętności, niezbędnych do funkcjonowania różnych organów i służb działających na rzecz bezpieczeństwa narodowego na wszystkich szczeblach podziału administracyjnego państwa. Powyższa wiedza w postaci skondensowanej zostanie przekazana uczniom w trzyletnim cyklu nauczania,              a następnie będzie przez nich doskonalona na uczelniach wyższych, cywilnych               i wojskowych. Dobrowolna przynależność uczniów z klas mundurowych                 do stowarzyszeń o charakterze obronnym i ratowniczym, tj. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Ochotnicza Straż Pożarna oraz Związek Strzelecki Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza i funkcjonującej w nim Jednostki Strzeleckiej 1313 Akademii Sztuki Wojennej, zapewni uczniom możliwość dodatkowego zdobywania pragmatycznej wiedzy i doskonalenia umiejętności obronnych i ratowniczych, które są zgodne z innowacyjnym programem nauczania z zakresu bezpieczeństwa narodowego.

Prawa i obowiązki, które posiadają uczniowie, zostały zawarte w Statucie Szkoły oraz Wewnątrzszkolnych  Zasadach Oceniania. Regulamin określa szczegółowa zasady organizacji i funkcjonowania uczniów w klasach  mundurowych w Zespole Szkół Zawodowych im. Jana Ruszkowskiego
w Pułtusku i stanowi załącznik do Statutu Szkoły.

Nauka w klasach mundurowych z innowacją pedagogiczną bezpieczeństwo narodowe proponowane są absolwentom gimnazjum, którzy:

  • planują podjęcie studiów, bądź służby w formacjach mundurowych lub pracy w instytucjach publicznych, w których realizowane są zadania związane z bezpieczeństwem narodowym we wszystkich jego dziedzinach; 
  • chcą spędzić 3 lata maksymalnie aktywnie, ucząc się technik samoobrony,  

technik strzeleckich, pokonywania przeszkód terenowych, topografii, podstaw sztuki wojennej, zielonej i czarnej taktyki, planowania operacyjnego, ogólnych zasad ochrony informacji niejawnych oraz praktycznych wiadomości z zakresu funkcjonowania szeregu organów, instytucji, służb, inspekcji i straży zajmujących się problematyką bezpieczeństwa narodowego;

  • chcą doskonalić swoją wiedzę i umiejętności obronne w ramach stowarzyszenia Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza w ramach dobrowolnej przynależności do podpodziału Jednostki Strzeleckiej 1313 funkcjonującej przy Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie oraz innych stowarzyszeń o charakterze proobronnym i ratowniczym, tj. Ochotnicze Straże Pożarne R.P., WOPR, Sekcja Strzelectwa Sportowego MLKS Nadnarwianka w Pułtusku. 
  • pragną uzyskać świadectwo dojrzałości będące przepustką na każdy kierunek studiów.

Uczniowie pierwszych klas mundurowych z innowacją pedagogiczną  bezpieczeństwo narodowe  w Zespole Szkół Zawodowych                                         im. J. Ruszkowskiego   w dniu uroczystej akademii z okazji 11 listopada, składają ślubowanie.

Treść ślubowania:

Ja uczeń klasy pierwszej z innowacją pedagogiczną bezpieczeństwo narodowe  w Zespole Szkół Zawodowych im. Jana  Ruszkowskiego w Pułtusku, ślubuję:

  • Dbać o honor Ojczyzny
  • Szanować flagę i godło państwowe
  • Godnie nosić mundur
  • Pomagać słabszym i potrzebującym
  • Wyrażać szacunek do osób starszych
  • Godnie reprezentować Szkołę, dbać o jej dobre imię i przestrzegać zapisów Statutu Szkoły i Regulaminu Klas mundurowych.

Uczniowie z klas mundurowych, którzy złożyli dobrowolną deklarację przystąpienia do Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno-Wychowawczej składają dodatkowo:

 

PRZYRZECZENIE STRZELECKIE, o następującej treści:

 

Wstępując w szeregi Związku Strzeleckiego "Strzelec" - Organizacji Społeczno-

Wychowawczej przyrzekam:

Przez całe me życie dobro Rzeczypospolitej Polskiej nade wszystko inne wyższe dla mnie będzie, niepodległości Jej zawsze gotów będę bronić do ostatniej kropli krwi. Służył będę Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej do ostatniego tchu,                a wszystkie moje czyny i zamiary tej najwyższej służbie podporządkowane będą.

Przyrzekam:

Powinności moje jako członka Związku Strzeleckiego "Strzelec" - Organizacji Społeczno-Wychowawczej z dobrą wolą i wiarą wypełniać, prawa strzeleckiego gorliwie przestrzegać, polecenia przełożonych chętnie wykonywać. Wszystko co teraz przyrzekam w sumieniu moim do głębi zważyłem, a przyrzeczenie moje stwierdzam uroczystym słowem i honorem wolnego obywatela i uczciwego człowieka. Tak mi dopomóż Bóg.

 

 

 

 

 

 

 

 

§ 1

 

REKRUTACJA UCZNIÓW DO KLAS MUNDUROWYCH

Z INNOWACJĄ PEDAGOGICZNĄ W ZAKRESIE BEZPIECZEŃSTWO NARODOWE

 

1.Rekrutacja uczniów do pierwszych klas mundurowych odbywać się będzie
zgodnie z „Zasadami rekrutacji uczniów do klas pierwszych w Zespole  Szkół im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku opracowywanymi na dany rok szkolny.
2. Do klas mundurowych obowiązują dodatkowe kryteria przyjęcia, tj. :

1) ocena z zachowania - co najmniej poprawna,

2) osiągnięcia sportowe,

3) brak przeciwwskazań lekarskich (potwierdzone zaświadczeniem lekarskim).

3. Do klas mundurowych nie przyjmowani są uczniowie posiadający stałe zwolnienie lekarskie z zajęć wychowania fizycznego.

 

§ 2

 

PROGRAM NAUCZANIA

 

  1. W klasach mundurowych realizuje się ramowy program nauczania określony dla liceum ogólnokształcącego w cyklu-3-letnim.
  2. Do podstawowej grupy przedmiotów realizowanych w zakresie rozszerzonym oraz uzupełniającym dodano:

1) podstawy teorii bezpieczeństwa narodowego,

2) podstawy szkolenia taktycznego.

  1. W klasie mundurowej dodatkowo realizowane są przedmioty objęte innowacją pedagogiczną:
  1. Organizacja służb bezpieczeństwa narodowego,
  2. Ratownictwo przedmedyczne,

     3)Samoobrona i techniki walki.

4. W klasie mundurowej zajęcia objęte innowacją pedagogiczną prowadzone są przez specjalistów – nauczycieli, przedstawicieli jednostek wojskowych, policji, straży pożarnej lub innych służb, zgodnie z programami  autorskimi.

5. Oceny z zajęć dodatkowych wpisywane są w arkuszu ocen ucznia                      w miejscu na „zajęcia dodatkowe”, a także na świadectwie promocyjnym                 i świadectwie ukończenia szkoły.

6. Absolwenci klas mundurowych zdają  egzamin maturalny zgodnie z obowiązującymi procedurami określonymi przez CKE i mogą podjąć dowolny kierunek dalszego kształcenia na wyższych uczelniach..

§ 3

 

UMUNDUROWANIE UCZNIÓW KLAS  Z INNOWACJĄ PEDAGOGICZNĄ BEZPIECZEŃSTWO NARODOWE

 

1. Mundur dla ucznia klasy - bezpieczeństwo narodowe powinien być symbolem patriotyzmu, szacunku dla służb mundurowych, oznaką nieprzerwanej ciągłości wolnościowych tradycji Narodu Polskiego oraz tradycji walk o niepodległość               i suwerenność Polski.

2. Uczniów klas mundurowych zobowiązuje się do przestrzegania postanowień rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie zakazu używania munduru wojskowego lub jego części (Dz. U. poz. 354),                 a w szczególności do:

  1. użytkowania wyłącznie munduru lub części munduru, które zostały wyłączone z zakazu użytkowania oraz w sytuacjach określonych zgodnie z art. 4 rozporządzenia;
  2. użytkowania dozwolonych mundurów, które są pozbawione orłów wojskowych oraz oznak wojskowych: stopni wojskowych, korpusów osobowych, grup osobowych i specjalności, specjalistów wojskowych, szkolnych, rozpoznawczych i identyfikacyjnych;
  3. oznaczenia oznakami identyfikacyjnymi wskazanych w art. 5 mundurów lub części munduru, zgodnie z rozporządzeniem (na lewej patce górnej kieszeni munduru musi być umieszczona oznaka identyfikacyjna z nazwą albo skrótem nazwy stowarzyszenia, organizacji społecznej, szkoły lub uczelni. Oznaka w kolorze ciemnoszarym ma mieć wymiary 12 x 5 cm).

3. Uczniów klasy mundurowej z innowacją pedagogiczną bezpieczeństwo narodowe obowiązuje zakup umundurowania na koszt własny.

4. Umundurowanie ucznia jest jednakowe dla dziewcząt i chłopców.

5. Uczeń zobowiązany jest dbać o mundur, utrzymywać go w stanie zapewniającym wysoki poziom wyglądu zewnętrznego oraz mieć tę świadomość, że swoim wyglądem, postawą i postępowaniem reprezentuje tradycję szkoły oraz wizerunek Wojska Polskiego.

6. Uczeń, który  (za zgodą rodziców w przypadku gdy jest niepełnoletni) złożył dobrowolną deklarację przystąpienia do Związku Strzeleckiego „Strzelec” Organizacja Społeczno-Wychowawcza – jest zobowiązany do noszenia  umundurowania ucznia – strzelca zgodnie z postanowieniami regulaminu mundurowego Związku.

7. Naruszenie przepisów umundurowania może skutkować obniżeniem oceny ze sprawowania lub innymi karami przewidzianymi w statucie szkoły.

8. Noszenie umundurowania obowiązkowe jest w „dni mundurowe” ustalone decyzją dyrektora szkoły w porozumieniu z Radą Pedagogiczną.

9. Ponadto uczniowie są zobowiązani do umundurowania :

a) podczas uroczystości szkolnych i pozaszkolnych,

b) w dniach oficjalnych świąt państwowych i resortowych,

c) w czasie zajęć szkoleniowych w jednostkach i uczelniach wojskowych oraz innych służbach mundurowych.

9. Zabrania się uczniom klas mundurowych:

a) noszenia podstawowego ubioru mundurowego w połączeniu z elementami ubioru cywilnego lub innych mundurów,

b) użytkowania elementów umundurowania niezgodnie z ich przeznaczeniem,

c) trwałego lub tymczasowego deformowania części umundurowania w sposób

nieuzasadniony i niezgodny z ich przeznaczeniem.

d) noszenia emblematów Związku Strzeleckiego – jeśli uczeń nie złożył dobrowolnej deklaracji przystąpienia do Związku oraz przyrzeczenia strzeleckiego.

§ 4

 

Wzór umundurowania dla ucznia – strzelca z klasy  z innowacją pedagogiczną w zakresie bezpieczeństwo narodowe

 

  1. Ustala się wzór umundurowania polowego dla uczniów z klas mundurowych.
  2. Umundurowanie ucznia – strzelca z klasy mundurowej stanowi mundur polowy, typu wojskowego, koloru moro, wzór 93 lub 2010 i składa się z:

1) spodni polowych, typu wojskowego,

2) bluzy polowej, typu wojskowego z logo klasy mundurowej.

3. Jeśli uczeń złożył deklarację przystąpienia do ZW Strzelec OSW –                      z patkami strzeleckimi na kołnierzu bluzy polowej oraz z emblematem flagi państwowej na każdym ramieniu bluzy, oraz przyszytym na lewym ramieniu  bluzy (2 cm. pod flagą) łuczkiem strzeleckim i emblematem JS1313 (2 cm pod łuczkiem).

1) podkoszulki koloru czarnego z logo klasy o profilu bezpieczeństwo narodowe na lewej górnej stronie koszulki,

2) pasa parcianego koloru czarnego,

3) obuwia typu wojskowego koloru czarnego,

4) beretu wojskowego, koloru zielonego z godłem strzeleckim lub godłem klasy mundurowej,

5) bluzy polarowej czarnej typu wojskowego z logo klasy mundurowej na lewym rękawie, a jeśli uczeń złożył deklarację przystąpienia do ZW Strzelec O.S.W. – z emblematem flagi państwowej na każdym rękawie oraz łuczka strzeleckiego na lewym rękawie ( 2 cm pod flagą).

6) kurtki zimowej typu wojskowego wzór 93 lub 2010,

7) czapki zimowej czarnej typu wojskowego,

8) rękawiczek czarnych typu wojskowego.

 

3. Ustala się wzór logo dla klasy mundurowej.

 

Logo na rękaw lewy umundurowania:

Emblemat naramienny "PUŁTUSK"

 

  1. Emblemat z nazwą szkoły i godłem strzeleckim lub godłem klasy mundurowej naszywany lub przypinany jest wyłącznie na rękaw lewy umundurowania polowego, wzór 93 lub 2010.
  2. Uczniowie z klasy mundurowej, którzy nie przystąpili do Związku Strzeleckiego noszą emblemat wyłącznie z nazwą szkoły i godłem klasy mundurowej.
  3. Uczniowie z klasy mundurowej, którzy wykazują się szczególnymi osiągnięciami w procesie szkolenia obronnego lub stanowią kadrę dowódczą pododdziałów Jednostki Strzeleckiej 1313 przy Akademii Sztuki Wojennej mają prawo noszenia emblematów tej jednostki.

 

  1. Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem MON ustala się wzór oznaki identyfikacyjnej z nazwą albo skrótem nazwy stowarzyszenia, organizacji społecznej, szkoły lub uczelni. Oznaka w kolorze ciemnoszarym                        ma wymiary 12 x 5 cm).

http://www.old.lo-czerwiensk.pl/0095L/data/image1/kat_16/img_1669m.jpg

5. Ustala się wzór godła uczniów klasy mundurowej

http://www.sortmund.pl/pol_pl_Orzelek-KM-zielony-1693_2.jpg

6. Wzór godła uczniów klasy mundurowej, członków Związku Strzeleckiego 

    Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza

Znalezione obrazy dla zapytania orzełki dla klas mundurowych

7. Przyjmuje się wzór beretu i sposób umieszczenia godła uczniów klasy mundurowej, członków Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza.

http://www.sortmund.pl/data/gfx/pictures/large/4/6/1564_1.jpg

8. Przyjmuje się wzór patek i stopni strzeleckich wyłącznie dla uczniów klas mundurowych będących członkami Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza.

http://www.sortmund.pl/pol_il_Patki-strzeleckie-strzelec-1125.jpghttp://img02.allegroimg.pl/photos/192x144/62/72/46/95/6272469562http://img20.allegroimg.pl/photos/128x96/63/72/04/23/6372042382

a) dla mundurów wzór 1993                                      b) dla mundurów wzór 2010

8. Przyjmuje się wzór łuczka strzeleckiego i emblematu flaga, które mogą nosić wyłącznie uczniowie klas mundurowych będący członkami Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza.

http://img20.allegroimg.pl/photos/128x96/63/72/00/58/6372005847 http://www.sortmund.pl/pol_pl_Emblemat-Flaga-1639_1.jpg

9. Przyjmuje się wzór bluzy polarowej dla uczniów klas mundurowych. Uczniowie klas mundurowych będący strzelcami mogą nosić na bluzie emblematy flagi i łuczka strzeleckiego, zgodnie z regulaminem Związku.

http://images.sklepy24.pl/91491251/7582/medium/polar-wojskowy-dla-dziecka-multicamo.jpg

§ 5

 

Zasady dotyczące użytkowania umundurowania oraz wyglądu ucznia:

 

  1. Uczniowie - strzelcy mają obowiązek nosić krótką, staranną fryzurę, zabrania się żelowania włosów.
  2. Zabrania się nosić emblematów strzeleckich uczniom, którzy nie złożyli deklaracji przystąpienia do ZW Strzelec OSW. Uczniowie ci mogą nosić umundurowanie wzór 93 lub 2010 z logo klasy o profilu bezpieczeństwo narodowe, ale bez patek strzeleckich, emblematu flagi państwowej oraz łuczków strzeleckich.
  3. Umundurowani uczniowie – strzelcy, powinni nosić plecaki wzoru wojskowego. Wszelkie inne torby i teczki powinny być koloru czarnego oraz być noszone w lewej ręce.
  4. Beret strzelecki powinien być noszony przez ucznia lekko przechylony      na prawe ucho. Prawą krawędź beretu opuszcza się w dół nieco ku tyłowi, tak, aby przysłaniał ucho.
  5. Podczas wystąpień w mundurze polowym bez nakrycia głowy - beret nosi się w lewej kieszeni spodni.
  6. Podczas wystąpień w mundurze wyjściowym bez nakrycia głowy - beret nosi się pod lewym naramiennikiem.
  7. Bluzę polową, wzór 93 lub 2010 można użytkować z podwiniętymi rękawami za zgodą prowadzącego zajęcia.
  8. Pas może być używany do umundurowania polowego tak, aby dolna krawędź pasa znajdowała się powyżej bioder, a środek klamry na linii guzików bluzy (kurtki) polowej. Pas powinien zakrywać ściągacz bluzy (kurtki) polowej.

§ 5

 

 

SYSTEM STOPNI W KLASACH MUNDUROWYCH

 

1. Uczniowie – strzelcy, którzy złożyli stosowne deklaracje przystąpienia do ZW Strzelec OSW, noszą oznaki stopni zgodnie z regulaminem mundurowym Związku, w ilości odpowiadającej danemu stopniowi na patce strzeleckiej.

2. Uczniowie, którzy nie są członkami Związku Strzeleckiego nie noszą oznaczeń stopni.

 

 

 

§ 6

 

PRAWA UCZNIÓW KLAS MUNDUROWYCH

 

1. Prawa i obowiązki uczniów - strzelców klas mundurowych określa Statut szkoły - Zespołu Szkół Zawodowych im Jana Ruszkowskiego w Pułtusku               oraz Statut i Regulamin Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacja Społeczno Wychowawcza, jeśli uczeń złożył deklarację przystąpienia do Związku,                      za zgodą rodziców od 16 do 18 roku życia.

2. Ponadto uczeń –strzelec klasy mundurowej ma prawo do:

1) używania, od chwili złożenia ślubowania tytułu ucznia klasy mundurowej,              a w przypadku złożenia przyrzeczenia strzeleckiego, tytułu strzelca i noszenia emblematów i stopni strzelckich,

2) noszenia właściwego umundurowania,

3) złożenia uroczystego ślubowania zgodnie z ceremoniałem szkoły oraz zamiennie przyrzeczenia strzeleckiego zgodnie z regulaminem Związku Strzeleckiego Strzelec OSW, jeśli uczeń złoży deklarację przystąpienia do stowarzyszenia za zgodą rodziców.

4) do mianowania na kolejne wyższe stopnie strzeleckie, zgodnie z zasadami ich nadania, które obowiązują w ZS Strzelec OSW.

5) rozwijania swoich zainteresowań pod kierunkiem nauczycieli i instruktorów,

6) pomocy z zakresu realizowanych zajęć dodatkowych,

7) korzystania z ośrodków szkolenia strzeleckiego ZW Strzelec OSW, po złożeniu dobrowolnej deklaracji przystąpienia do Związku.

8) Uczeń klasy mundurowej ma możliwość uzyskania dodatkowych umiejętności potwierdzonych odpowiednimi certyfikatami.

 

 

 

§ 7

 

OBOWIĄZKI UCZNIA KLASY MUNDUROWEJ

 

  1. Uczniowie – strzelcy klas mundurowych - zobowiązani są do:
  2. Godnego reprezentowania szkoły w czasie uroczystości szkolnych, kościelnych i państwowych.
  3. Godnego noszenia munduru zgodnie z regulaminem.
  4. Poszanowania munduru, godła i barw narodowych.
  5. Przestrzegania zasad i regulaminów Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacji Społeczno Wychowawczej, jeśli na zasadach dobrowolności złożyli stosowne deklaracje przystąpienia do Związku.
  6. Pomocy i życzliwości dla kolegów z klas młodszych jak i rówieśników.
  7. Integrowania się ze społecznością szkolną.
  8. Zgodnie z programem nauczania uczeń klasy mundurowej ma obowiązek uczestniczyć w zajęciach strzeleckich, obozach szkoleniowych oraz innych zajęciach dydaktycznych, w tym wyjazdowych do ośrodków szkoleniowych.
  9. Rozpoczynania lekcji i każdych innych zajęć meldunkiem składanym przez dyżurnego klasy nauczycielowi, instruktorowi prowadzącemu zajęcia, zawierającym informacje o aktualnym stanie liczbowym klasy                                      i przygotowaniu do zajęć.
  10. Ponoszenia opłat z tytułu zakupu umundurowania i emblematów, wyjazdów              i uczestnictwa w szkoleniach poza terenem szkoły, np. opłaty za autokar, wyżywienie, basen pływacki, amunicję strzelecką, opłaty dla instruktorów nie wchodzących  w skład kadry dydaktycznej szkoły.
  11. Uczeń jest zobowiązany zakupić umundurowanie w określonym terminie, ale nie później niż do końca II półrocza klasy pierwszej.
  12. Uczeń klasy mundurowej dba o swoją aktywność fizyczną – uczestniczy
    w zajęciach wychowania fizycznego, zajęciach pozalekcyjnych o charakterze sportowym oraz w zajęciach na strzelnicy, szkoleniu taktycznym i walki wręcz.
  13. Uczeń klasy mundurowej ma obowiązek uczestniczenia we wszystkich zajęciach szkolnych, usprawiedliwiania nieobecności na bieżąco, osiągania pozytywnych ocen z wiedzy i umiejętności swojej specjalizacji.
  14. Podczas obchodów uroczystości świąt państwowych i szkolnych uczniowie klas mundurowych mają obowiązek w nich uczestniczyć i występować
    w umundurowaniu klasy mundurowej lub umundurowaniu strzeleckim, zgodnie z ceremoniałem wojskowym.
  15. Jeśli uczeń klasy mundurowej przynależy do innych organizacji                             i stowarzyszeń, podczas świąt i uroczystości, w których nie biorą udziału klasy mundurowe szkoły – to warunkowo może występować w mundurze tej organizacji.    

§ 8

 

PRZESTRZEGANIE ZASAD BHP

 

1. W czasie zajęć praktycznych na strzelnicy, uczniowie zobowiązani są do bezwzględnego przestrzegania regulaminu strzelnicy oraz do podporządkowania się poleceniom przełożonych.

2. W razie naruszenia przez ucznia regulaminu bądź zachowania stwarzającego zagrożenie życia, zdrowia, uczeń taki zostanie odsunięty od zajęć.

3. W czasie zajęć praktycznych uczniowie maja obowiązek być umundurowani oraz zgłaszać swoje niedyspozycje zdrowotne nauczycielowi lub instruktorowi.

4. Uczniowie, którzy nie są umundurowani mogą być odsunięci od zajęć praktycznych.

5. W wyjątkowych sytuacjach uczeń może przyjść na zajęcia praktyczne bez munduru (obowiązuje usprawiedliwienie), a decyzje o dopuszczeniu do zajęć podejmuje prowadzący zajęcia.

6. Zabrania się wykorzystania wiedzy teoretycznej i praktycznej nabytej                    w trakcie szkolenia praktycznego i teoretycznego, mogących naruszyć bezpieczeństwo szkoły oraz które mogłyby zagrażać życiu bądź zdrowiu osób drugich.

 

 

 

§ 9

 

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

 

1. Wszelkie zmiany niniejszego regulaminu wymagają formy pisemnej.

  1. Niniejszy regulamin obowiązuje od dnia  25.09.2016r.

 

 

 

Regulamin stanowi załącznik

do Zarządzenia Dyrektora

nr 1/2016 z dnia 2016 r.

 

Regulaminy

Regulaminy

Spotkanie z trenerem personalnym

Spotkanie z trenerem personalnym

Spotkanie z dietetykiem

Spotkanie z dietetykiem

Spotkanie z lekarzem psychiatrą

Spotkanie z lekarzem psychiatrą

Bezpieczna i Przyjazna Szkoła

Bezpieczna i Przyjazna Szkoła

Jak należy uczyć się? Metody uczenia się.

Osoba prowadząca zajęcia: 

Małgorzata Bajorek, psycholog

Scenariusz lekcji z psychologiem  w ZSZ im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku.

 

Temat: Jak należy uczyć się? Metody uczenia się.

Cele:

  1. Zapoznanie uczniów z podstawowymi terminami procesów poznawczych,
  2. Zapoznanie uczniów ze stylami uczenia się,
  3. Zapoznanie uczniów z czynnikami sprzyjającymi nauce.

 Cele operacyjne:

  1. Uczeń zna znaczenie pojęcia PAMIĘć,
  2. Uczeń zna metody i style uczenia się,  

3. Uczeń zna czynniki sprzyjające nauce.

Metody: Wykład , praca grupowa, praca indywidualna.

Pomoce dydaktyczne:  Prezentacja multimedialna,  kwestionariusz „Czy potrafię uczyd się”, karteczki do oceny zajęć.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przebieg zajęć

  1. (około 5 minut):

 

Nauczyciel wita uczniów przybyłych na lekcję. Ustala zasady obowiązujące na lekcji oraz przedstawia temat i cel lekcji. 

 

  1. (około  5 minut)

 

Zadanie. Nauczyciel dzieli uczniów na grupy (podział grup zależny jest od ilości uczniów na lekcji) i prosi ich o wyjaśnienie pojęcia czym jest PAMIĘD. 

W tym celu uczniowie mogą skorzystać z telefonów. 

 

  1. (około 15 minut):

 

Prezentacja multimedialna.

 

  1. (około 15 minut):

 

Zadanie. Nauczyciel rozdaje uczniom kwestionariusz „Czy potrafię się uczyć?”. Prosi o jego wypełnienie poprzez wpisanie przy każdym pytaniu X w kolumnie TAK lub NIE. Po wypełnieniu kwestionariusza, nauczyciel podaje instrukcję do wpisania punktacji. Prosi uczniów o zliczenie punktacji i podaje odpowiedzi zawarte w kluczu.

 

 

  1. (około 5 minut):

Podsumowanie i zakończenie lekcji oraz podziękowanie uczniom za udział w niej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karty pracy

Kwestionariusz „Czy potrafię się uczyd?  

Proszę o wpisanie X w kolumnie TAK lub NIE obok każdego twierdzenia. Kwestionariusz jest anonimowy.

Uważam, że:

TAK

NIE

PUNKTY

 

1.     Na biurku mam moje ulubione drobiazgi i fotografie, ale często szukam ołówka, gumki czy innych drobiazgów.

 

 

 

 

 

2.     Odrabiam zadanie w dniu, w którym jest zadane, bo lepiej pamiętam materiał i od razu mam powtórkę.

 

 

 

 

 

3.     Uczę się wtedy, kiedy znajdę czas. Nie mam planu swoich zajęd domowych.

 

 

 

 

 

4.     Mam swoje sposoby na uczenie się. Wiem, co mi pomaga  w nauce.

 

 

 

 

 

        5.     Uczę się na pamięć, jeśli czegoś nie rozumiem.

 

 

 

 

 

        6.      Im więcej razy zrobię powtórki, tym więcej i łatwiej zapamiętam.

 

 

 

 

 

7.     Wolę  mieć wiedzę na „świeżo”, wtedy dobrze pamiętam, dlatego  najczęściej uczę się dzień przed lekcjami.

 

 

 

 

 

8.     Robię notatki, podkreślam, używam kolorów, przyklejam karteczki, aby mieć ważne rzeczy do zapamiętania przed oczami.

 

 

 

 

 

        9.    Łatwo się rozpraszam. Mam kłopoty jeśli muszę się dużo uczyć.

 

 

 

 

 

10. W trakcie nauki, nie zajmuję się innymi sprawami, wyciszam telefon, zamykam niepotrzebne strony w  Internecie.

 

 

 

 

 

11. Jak chcę dobrze się przygotować do sprawdzianu, to zarywam noce.

 

 

 

 

 

12. Robię plan kiedy i co mam zrobić z danego przedmiotu. Rozkładam naukę w czasie i dzielę ją na części.

 

 

 

 

13. Uczę się w ostatniej chwili, gdy nie mam już wyjścia, bo ja nie lubię się uczyć.

 

 

 

 

 

14. Staram się zrozumieć to, czego się uczę. Jak nie rozumiem szukam podpowiedzi.

 

 

 

 

15. Mam problemy z odpowiedzią, chociaż dobrze się nauczyłam(em).

 

 

 

 

 

 

Klucz do testu  

Za każdą odpowiedź TAK na pytania: 2, 4, 6, 8, 10,12 i 14 należy wpisać  10 punktów.

Za każdą odpowiedź  NIE na pytania: 1, 3, 5, 7,9,11, 13 oraz 15 należy wpisać 10 punktów.

Za każdą odpowiedź „?”należy wpisać  5 punktów.

 

Podsumuj punkty i sprawdź, co to może oznaczać:

  • 100-150 punktów: naprawdę wiesz jak się uczyć! Masz wiedzę jak uczyć się skutecznie,  a jeśli korzystasz z tej wiedzy, to pewnie masz wysokie wyniki i jesteś dobrym uczniem.   A może znasz  już jakąś lekturę na ten temat i stąd tak doskonałe rezultaty?
  • 50-99 punktów: potrafisz się uczyć!  Wiesz, jak pracować by osiągnąć dobre rezultaty. Masz jednak pewne słabe punkty, na które warto zwrócić uwagę. Zapoznaj się z zagadnieniami dotyczącymi sposobów uczenia się, a Twoja nauka stanie się jeszcze łatwiejsza i bardziej przyjemna. 
  • 0-49 punktów: Twoje sposoby na uczenie się pozostawiają wiele do życzenia. Warto podjąć wysiłek i zdobyć wiedzę o tym, jak uczyć się szybciej, łatwiej i skuteczniej.  Na pewno szybko okaże się, że Twoje oceny poszybują do góry! 

 

 

FAS – Alkoholowy Zespół Płodowy.

Osoba prowadząca zajęcia: 

Małgorzata Bajorek, psycholog

 

 

Scenariusz lekcji z psychologiem 

w klasach ZSZ im. Jana Ruszkowskiego w Pułtusku.

 

Temat: FAS – Alkoholowy Zespół Płodowy. Cele:

  1. Zapoznanie uczniów z definicją FAS,
  2. Omówienie przyczyn FAS,
  3. Zapoznanie uczniów z skutkami spożywania alkoholu w ciąży,

Cele operacyjne:

  1. Uczeo potrafi zdefiniowad czym jest FAS,
  2. Uczeo zna przyczyny i skutki spożywania alkoholu przez kobiety będące w ciąży.

Metody: Prezentacja multimedialna , praca grupowa.

Pomoce dydaktyczne:  Film edukacyjny, zestaw pytao odnoszących się do filmu o FAS  (karty pracy), małe karteczki (ocena zajęd).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przebieg zajęć

  1. (około 2 minut):

 

Nauczyciel wita uczniów przybyłych na lekcję. Ustala zasady obowiązujące na lekcji oraz przedstawia temat i cele lekcji. 

 

 

  1. (około 20 minut):

 

Film „FAS- wieczne dziecko”. Nauczyciel prosi uczniów o uważne oglądanie filmu. Informuje ich, że zostaną podzieleni na grupy w celu wypełnienia arkusza nt. obejrzanego filmu. Każda z grup typuje  lidera, który zaprezentuje pracę swojej grupy.

 

  1. (około 15 minut):

Praca w grupie, oraz prezentacja zadania.

 

  1. (około 5 minut):

 

Prezentacja multimedialna  - jako podsumowanie zajęd.

 

  1. (około 3 minut):

Poproszenie uczniów o ocenę zajęd. Rozdanie w tym celu małych karteczek i poproszenie o ocenę poprzez narysowanie buźki J, L, :- (pozytywna, negatywna, nieokreślona). 

 

  1. Zakooczenie lekcji i podziękowanie uczniom za udział w niej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karty pracy

Zadanie 1. Analiza filmu edukacyjnego „FAS – wieczne dziecko”

Po obejrzeniu filmu, odpowiedz na poniższe pytania. Lider grupy proszony jest  o zaprezentowania pracy swojej grupy.

 

  1. Czym jest FAS?

 

 

  1. Jakie są objawy FAS? Wymieo.

 

 

  1. Jakie są przyczyny FAS? Wymieo.

 

 

 

 

  1. Jakie są skutki spożywania alkoholu podczas ciąży? Wymieo.

 

 

 

 

  1. Opisz wygląd osoby z FAS.

 

 

 

  1. Czy FAS jest wyleczalne? Uzasadnij swoja odpowiedź.

Materiały dydaktyczne

Materiały dydaktyczne

Dla Uczniów

DEPRESJA MŁODZIEŃCZA

FAS

Model wychowania w rodzinie

Wpływ nawyków żywieniowych na stan zdrowia

Zaburzenia odżywniania

 

Dla nauczycieli

Zespół Aspergera

  1. Charakterystyka Zespołu Aspergera:

Zespół Aspergera jest jednym z kręgu autyzmu całościowych zaburzeń rozwoju, które łączą objawy w kilku podstawowych sferach:

kontaktów społecznych, komunikacji, zachowań i zainteresowań, jak również nadwrażliwości sensorycznej na różnego rodzaju bodźce.

Nieprawidłowości te dotyczą wszystkich obszarów życia, choć ich nasilenie może być różne. Podstawową, najlepiej poznaną jednostką wśród całościowych zaburzeń rozwoju jest autyzm dziecięcy, prawidłowo diagnozowany już u bardzo małych, bo dwu- i półtrzyletnich dzieci.

 

Na dzień dzisiejszy jest to farmakologicznie nieuleczalne zaburzenie (choroba) trwające przez całe życie, z nie do końca wyjaśnioną etiologią. Pewne jest tylko to, że im wcześniej dziecko takie zostanie zdiagnozowane i poddane indywidualnej, dostosowanej specjalnie do jego niepełnosprawności, wielospecjalistycznej terapii, tym większe szanse, że rokowania na okres dorosłości będą pomyślne.

 

Dziecko z ZA zachowuje się bardzo podobnie do autystycznego, tyle że potrafi komunikować się dość swobodnie, a inne sfery, które są zaburzone, nie dezorganizują jego życia
i funkcjonowania tak bardzo jak ma to miejsce w autyzmie.

 

Lista symptomów, które może przejawiać dziecko z ZA, jest długa. Ogólnie można je scharakteryzować następująco:

• ma upośledzone interakcje społeczne,

• ma kłopoty z porozumiewaniem się/komunikacją,

• ma bardzo szczególne zainteresowania/natręctwa,

• występują u niego powtarzające się rytuały, schematyczne zachowa-

nie się, brak elastyczności.

 

Dzieci z ZA mają bardzo skąpe umiejętności społeczne:

  • Nie potrafią właściwie zinterpretować wskazówek społecznych i z tego powodu nie są w stanie wytworzyć prawidłowej odpowiedzi emocjonalnej.
  •  Mogą nie odczuwać potrzeby podzielenia się informacjami i doświadczeniami oraz integrowania się ze społecznością klasową.
  • Nie dążą do nawiązania z kimś znajomości czy przyjaźni.
  • Mają dużą trudność w odnalezieniu się w nowej społeczności klasowej i choć przejawiają dużo różnych zainteresowań, to jednak nie potrafią zainteresować grupy własną osobą i zbliżyć się do niej. Są zazwyczaj autsajderami, samotnikami, zawsze
    z boku. Są z grupą, a nie w niej.

 

Uczniowie z ZA:

• ma trudności z komunikowaniem się z innymi, z nawiązaniem i podtrzymaniem konwersacji;

• nie lubi nawiązywać kontaktów z rówieśnikami i nie chce się z nimi bawić;

• przejawia specyficzne zainteresowania i niebanalne zachowania;

• jest niegrzeczny, czasami wręcz agresywny, uparty i lubi postawić na swoim;

• nie przyswaja i nie przestrzega podstawowych norm społecznych, mimo wielokrotnego tłumaczenia ich;

• jest nadmiernie nieśmiały i ma charakter samotnika;

• nie przewiązuje wagi do własnego wyglądu;

• pozbawiony jest poczucia humoru lub bawią go sytuacje niezrozumiałe dla innych;

• nie interesują go problemy bliskich i nie przejawia empatii;

• nie zwierza się, nie opowiada o sobie – jaki jest, co czuje, co lubi itp.;

• nie cierpi rywalizacji na lekcjach W-F, różnego rodzaju gier zespołowych, sztafet, wyścigów;

• denerwują go różnego rodzaju rzeczy, osoby i sytuacje – nie rozumie ich;

• w ogóle stworzyłby cały świat po swojemu i na swoich prawach;

• czasami jest niezgrabny, żeby nie powiedzieć, iż niezdarny;

• nie ma poczucia zagrożenia, odległości czy wysokości;

• często zatyka uszy, kiedy koledzy za głośno rozmawiają, lub wręcz przysuwa ucho do głośnika w czasie akademii czy występów klasowych;

• nie lubi niektórych, wydawałoby się oczywistych potraw – ich zapachu, koloru, wyglądu czy konstrukcji;

• nie chce być dotykany czy głaskany przez nauczycieli i rówieśników, nie przepada za przebywaniem w tłumie;

• po prostu jest zajęty sobą, swoimi zainteresowaniami, ocenia świat ze swojego punktu widzenia;

• jest nadmiernie poważny lub dziecinny i generalnie zmienny uczuciowo;

• jest wybitnie zdolny z jednego, dwóch przedmiotów, a pozostałe sprawiają mu ogromną trudność; potrzebuje często pomocy i wsparcia w postaci dostosowania na przykład sprawdzianów do jego niepełnosprawności;

• mówi w dość specyficzny sposób, używając całych zwrotów z obejrzanego filmu lub zasłyszanej rozmowy kolegów

 

Jednym z podstawowych objawów ZA jest także nietypowe zainteresowanie dziecka jakimś określonym tematem, najczęściej środkami transportu lub też komputerami, dinozaurami, mapami, planetami, przyrodą, zwierzętami, matematyką czy historią. Zdarza się, że zainteresowania się zmieniają, ale nie intensywność ich przeżywania. Może to prowadzić do ograniczenia jego aktywności w innych dziedzinach życia, tj. do tak zwanej fiksacji na danym temacie.

Dziecko z ZA ma skłonności do zmuszania siebie i otoczenia do stosowania sztywnych reguł. Dotyczą one tego, co będzie robione, w jaki sposób i w jakiej kolejności. Może to być bardzo trudne dla nauczycieli i klasy. W miarę dorastania trochę łatwiej jest je namówić na jakieś zmiany. Brak elastyczności uzewnętrznia się też kłopotami w myśleniu twórczym
i konkretnym. Dzieci takie wymagają wykonywania niektórych rzeczy w ten sam sposób, bez zmian. Nierzadko nie rozumieją, jaki wpływ ma określony moment na całą historię. Nie rozumieją zależności przyczynowo-skutkowych. Występują też u nich tak zwane sztywne wzorce zachowań. Każde działanie, plan dnia musi być wcześniej z nimi uzgodniony
i omówiony, tylko wówczas będą się czuć komfortowo. Muszą wiedzieć dokładnie, gdzie teraz idą, po co, na jak długo i co się tam będzie z nimi działo.
Charakterystyczne jest również to, że dziecko z ZA nie przywiązuje wagi do wyglądu zewnętrznego. Dlatego bywa, że ubiera się nieelegancko, żeby nie powiedzieć, iż niechlujnie. A to z kolei wiązane jest
z zaburzeniami integracji sensorycznej, ponieważ tylko znoszone ubrania są dla niego wygodne i komfortowe.

Mówiąc o zaburzeniach w sferze integracji sensorycznej, trzeba zwrócić uwagę na fakt, że przejawia je prawie sto procent dzieci z ZA. Mogą być one bliższe kontinuum nadwrażliwości lub niedowrażliwości na wszystkie bodźce zmysłowe.

Należy też podkreślić, że na ZA cierpią przeważnie chłopcy (dziewczynek dotkniętych tym zaburzeniem jest stosunkowo mało).

 

Do zaburzeń komunikacyjnych ucznia z ZA należą:

 

  1. brak opóźnienia w rozwoju mowy  a nawet wyjątkowo dobry jej rozwój, przy jednoczesnej nieumiejętności komunikowania się w sposób niewerbalny: językiem ciała, tonem głosu i gestem. Często wydaje się, że dziecko mówi „w kierunku”, a nie „do” słuchającego, co wywołuje sporą irytację;
  2.  widoczne ograniczenia w zakresie zdolności do inicjowania i/lub podtrzymywania rozmowy , monotonny, mentorski sposób mówienia – nie występuje typowa „melodyka” wypowiedzi;
  3.  dosłowne, literalne rozumienie i używanie języka, upośledzona zdolność rozumienia ironii i innych elementów „podtekstu” obecnych w komunikacji, bardzo bogate niekiedy słownictwo, nieidące w parze ze zrozumieniem wypowiedzi, częste czytanie bez zrozumienia treści. Wyliczając kolejne trudności, jakie napotykają na swojej drodze komunikacyjnej uczniowie z ZA, nie sposób nie zwrócić szczególnej uwagi na:
     

1) nieporozumienia w kontakcie interpersonalnym – u dzieci z ZA nie obserwuje się istotnych opóźnień w rozwoju mowy czynnej, tak jak to ma miejsce u dzieci cierpiących na zaburzenia
z tego samego spektrum, czyli z autyzmem. Mimo jedynie niewielkich zaburzeń

mowy, bo zazwyczaj zupełnie typowych, takich jak: seplenienie, reranie, jąkanie się, rzadziej echolalii, charakteryzują się specyficznymi zaburzeniami kompetencji komunikacyjnych. Zaburzenia te są bardzo charakterystyczne dla zespołu Aspergera i mogą stać się

przyczyną licznych trudności, frustracji i nieporozumień w kontaktach z otoczeniem;

2) perfekcjonizm wypowiedzi – uczeń dotknięty tym syndromem posługuje się językiem literackim, dobiera, wręcz „cedzi” słowa, używa „kwiecistego języka” nawet w momentach zwykłej rozmowy z kolegą na szkolnym korytarzu. Sprawia wrażenie osoby przemądrzałej, ponieważ buduje zdania, dokładnie dobierając słowa lub używa takich, których znaczenia sam nie do końca rozumie, a już z całą pewnością jego rozmówca, czyli rówieśnik. Może być również tak, że wypowiada się sloganami, charakterystycznymi sformułowaniami zaczerpniętymi z ulubionego filmu bądź kreskówki. Przy tej okazji właśnie mogą się pojawiać echolalia (bezpośrednie lub odroczone), czyli powtarzające się słowo lub ciąg słów, zdanie

bądź zdania. Takie dziecko nie zwraca się do kolegi po imieniu czy pseudonimie szkolnym – używa pełnego imienia i nazwiska danej osoby. Często nie zdaje sobie sprawy z tego, że jeżeli po raz kolejny widzi w danym dniu swojego kolegę, to nie musi znowu mówić mu

„cześć” na przywitanie. Dziecko z ZA nierzadko może również używać słów wymyślonych przez siebie (neologizmów). Jego zdaniem owe neologizmy lepiej charakteryzują daną czynność czy przedmiot. Może się też posługiwać językiem mówionym, ale nie w celu zwykłego porozumiewania się, dogadania z drugą osobą, tylko przemawiania, pewnego rodzaju słowotoku. Niejednokrotnie nie zwraca uwagi na to, czy ktoś go w danym momencie słucha. Po prostu mówi to, co musi powiedzieć bez względu na kontekst społeczny;

3) zaburzenia prozodii, która jest cechą mowy umożliwiającą nadawanie wypowiedziom barwy i tonu – dziecko z ZA może mówić dość monotonnie, jego mowa może być pozbawiona kontroli, nadmiernie przyspieszona bądź zwolniona, nieakcentująca końca zdania czy zdania pytającego. Wypowiedzi mogą być arytmiczne, przerywane,

z nieprawidłową intonacją, często wykrzyczane lub mówione po cichu. Może wydawać się, że uczeń taki mówi bez żadnych emocji, oschle, przedstawia tylko suche fakty, często na jednym wdechu;

4) zaburzenia kompetencji dialogowych – dziecko z ZA nie rozumie sygnałów płynących
z mowy pozajęzykowej. Nie odczytuje mimiki twarzy i gestów ciała rozmówcy. Może mieć
w zwyczaju zasypywanie nowo poznanej osoby wieloma pytaniami lub, co ciekawsze,

opowiadanie bez końca o swoich potrzebach, pasjach, zainteresowaniach, nawet gdy rozmówca próbuje zmienić temat. Bywa też odwrotnie, tzn. może być osobą małomówną, zamkniętą w sobie i z bladą mimiką twarzy. Poza tym nie zdarza się, aby spontanicznie rozpoczynało konwersację; jedynie półsłówkami odpowiada na pytania. Ucznia z ZA może nie interesować również to, czy rozmówca chce słuchać jego długich wywodów,
np. o dinozaurach, mapach, planetach, historii i rozkładach jazdy komunikacji miejskiej. Szkopuł tkwi również w tym, że nie lubi on słuchać. Podczas rozmowy, nawet gdy słucha, może siedzieć tyłem do rozmówcy lub w międzyczasie wykonywać jakieś inne czynności. Jest w związku z tym często odbierany jako ignorant, który słucha tylko wtedy, gdy sam mówi, ale tak w rzeczywistości nie jest. Osoba, która mu się zwierza, nie może liczyć na wsparcie czy radę, ponieważ sprawy emocjonalne i związane z empatią nie są dla niego zrozumiałe.

Może być z tego względu odbierany jako egoistyczny, narcystyczny, wpatrzony w siebie.

5) nadmiernie konkretne rozumienie języka – gdy jakiś kolega zapyta dziecko z ZA w ten sposób: „Czy masz gumkę?” (w podtekście: „czy pożyczysz ją”), odpowie: „Tak, mam”,
 i przejdzie nad tym do porządku dziennego, czyli wykonywania innych czynności, nie pożyczając. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że proszący kolega czeka na gumkę. Dzieje się tak, ponieważ do dziecka z tym zaburzeniem należy mówić jasno, dokładnie precyzując, o co chodzi. Aby pożyczyło gumkę, pytanie powinno brzmieć: „Pożycz mi, proszę, gumkę?”.

Poniżej podaję praktyczne wskazówki dla specjalistów wspierających ucznia z ZA

Należy pamiętać o przekazywaniu komunikatów jednoznacznych, krótkich, sugestywnych, zwięzłych. Należy je kierować do konkretnego dziecka i dopytywać je, czy zrozumiało informację. Jeżeli zachodzi potrzeba, aby użyć wyrazu na przykład bliskoznacznego czy

przenośni, należy się upewnić, że zrozumiało tego rodzaju słowo. Należy robić również przerwy między wypowiadanymi zdaniami, tak by dać mu możliwość na ich przetworzenie. Nie można przekazywać zbyt wielu informacji, a gdy chodzi o polecenia, to wystarczy jedno;

wówczas jest pewność, że dziecko je wykona.

Zawsze trzeba dopytywać ucznia, czy zrozumiał polecenie, i prosić, aby spróbował wyjaśnić je swoimi słowami.

Nie należy zwracać nadmiernej uwagi na ton lub melodię głosu dziecka z ZA. Tego typu uwagi wygłaszane na forum klasy mogą tylko pogorszyć sytuację. W tej kwestii może pomóc jedynie specjalista zajmujący się wymową, czyli logopeda lub neurologopeda.

Jeżeli uczeń dotknięty tym zaburzeniem lepiej i szybciej przyswaja polecenia w formie pisemnej, to należy mu je dyskretnie zapisywać w jego notesie położonym na ławce w dużym skrócie oraz w jasnej formie. Wtedy będzie efektywniej pracował i przyswajał poznaną

wiedzę. Jest to tak zwana forma ułatwionej komunikacji, polegająca na wypisywaniu krótkich poleceń do wykonania w danym dniu. A jeżeli nie potrafi jeszcze czytać, to warto wprowadzić piktogramy, czyli kolorowe ilustracje przedstawiające czynności do wykonania w danym dniu. Dzięki tej metodzie dziecko uczy się porządkować świat i rozumie związki przyczynowo-skutkowe.

Może zdarzyć się również tak, że uczeń z ZA niechcący zrani lub obrazi nauczyciela niefortunnym sformułowaniem. Należy być bowiem świadomym tego, że takie dziecko często mówi dokładnie to, co myśli, nie przebierając w słowach. Po powrocie z wakacji może śmiało powiedzieć do swojej wychowawczyni na przykład tak: „Ale pani zmieniła się! Na gorsze. Przytyła pani?!”, zamiast taktownie: „Ładnie pani wygląda”. Nie należy zatem krzyczeć na nie, ale wyjaśnić znaczenie słów i to, jaką reakcję emocjonalną u nauczyciela

wywołała jego niefortunna wypowiedź.

Nie można zakładać, że jeżeli uczeń zapatrzony jest w obraz na ścianie czy uchylone okno lub siedzi bokiem do nauczyciela, to znaczy, że nie słucha i nie uczestniczy w toku lekcyjnym. Czasem takiemu dziecku łatwiej jest odbierać informacje, nie angażując wzroku. W ogóle

kontakt wzrokowy z nim jest bardzo często ograniczony lub też nie nawiązuje go w żadnej sytuacji społecznej. Hałasy dobiegające z korytarza szkolnego czy z ulicy mogą je łatwo rozproszyć. Dlatego jeżeli nauczyciel kieruje informację do niego, musi być pewien, że za ścianą nie odbywają się zajęcia z wychowania fizycznego lub próba chóru.

Należy raz na jakiś czas organizować zajęcia, na których będzie można wyjaśnić znaczenie niektórych słów, przysłów, powiedzeń czy metafor. To z całą pewnością ułatwi dziecku z ZA pracę. Należy umożliwiać mu realizowanie swoich pasji i czasami (najlepiej na przerwie międzylekcyjnej) pozwolić mu na to, aby mogło nam opowiedzieć o swoich zainteresowaniach. Należy jednak nie dopuścić do sytuacji, kiedy będzie mogło zawsze, gdy tylko będzie mieć okazję, mówić o nich. Można jego zainteresowania wykorzystać do

nauki na przykład liczenia, choćby ulubionych dinozaurów, bo jest to milsze niż liczenie nudnych patyczków czy na liczydłach.

 

Warto przygotowywać dla uczniów z ZA szczegółowo opisany schemat postępowania, np. w przypadku spędzania przerw międzylekcyjnych. Taka instrukcja powinna wisieć w ustalonym z dzieckiem miejscu w klasie, a jej podpunkty brzmieć mniej więcej tak:

1 Gdy usłyszysz dzwonek, nie wychodź od razu z klasy.

2. Upewnij się, że nauczycielka skończyła mówić i pozwoliła wychodzić.

3. Czekaj tak długo, aż usłyszysz, że możesz już wstać.

4. Wstań i wyjdź na korytarz.

5. Spaceruj po korytarzu powoli.

6. Podejdź do kolegi z klasy i zacznij rozmawiać z nim. O czym? Wybierz: o twoich ulubionych pociągach, o przeczytanej lekturze, o kolegach z klasy.

7. Podejdź do nauczycielki i zacznij rozmawiać z nią. O czym? Wybierz: o uczniach twojej klasy, o trudnym zadaniu matematycznym, o twoim zachowaniu w trakcie lekcji.

8. Nie zrażaj sie, kiedy rozmowa nie powiedzie się tak jakbyś tego chciał.

9. Wróć do klasy, wyciągnij z tornistra kanapkę i zjedz ją.

10. Wyjdź z powrotem na korytarz.

11. Gdy usłyszysz dzwonek, kieruj się powoli do swojej klasy.

12. Zajmij swoje miejsce.

13. Przygotuj książki i przybory do kolejnej lekcji.

14. Słuchaj uważnie tego, co mówi nauczyciel. Im prościej, krócej i jaśniej będą kierowane uwagi do dziecka z ZA, tym większe rawdopodobieństwo, że je usłyszy, zrozumie i wykona polecenia.

  1. Obszary, w których uczeń z ZA wymaga pomocy
  • duże nieprawidłowości w sferze funkcjonowania społecznego
  • wysoki poziom nieprzystosowania społecznego w klasie szkolnej
  • czuje się niedoceniany przez rówieśników
  • odczuwa brak wsparcia ze strony rówieśników
  • antycypuje zagrożenie ze strony rówieśników, na które reaguje izolowaniem się
    i zachowaniami egocentrycznymi
  • często popada w konflikty z rówieśnikami
  • bywa prowokowany przez rówieśników i wówczas reaguje agresją, szczególnie wobec dziewcząt
  • mało otwarty w relacjach z rówieśnikami
  • nie radzi sobie z porażkami i krytyką
  • taktowny tylko w relacjach z wybranymi osobami
  • przejawia trudności z dostosowaniem się do obowiązujących zasad
  • ma trudności z wykonywaniem swoich obowiązków
  • w relacjach interpersonalnych przejawia tendencje do nadmiernego skracania dystansu
  • niska samoocena, wiara w siebie, swoje możliwości
  • deficyty w obszarze potrzeby akceptacji i uznania
  • łatwo się zniechęca i rezygnuje z wysiłku intelektualnego
  • przejawia tendencje do kumulowania napięć wewnętrznych
  • ma trudności z rozładowywaniem nagromadzonych emocji, co skutkuje zachowaniami impulsywnymi
  • nie radzi sobie z kontrolą przykrych emocji
  • podczas lekcji trudno go zmotywować do udziału w zajęciach, których nie lubi
  • unika ćwiczeń sportowych, aktywności ruchowej
  • nie zna podstawowych zasad ortograficznych
  • ma braki w wiadomości matematycznych (tabliczka mnożenia, geometria)
  1. W indywidualnych potrzebach ucznia należy:
  • udzielać wsparcia w codziennym funkcjonowaniu szkolnym w zakresie nawiązywania relacji z rówieśnikami oraz radzenia sobie z trudnymi emocjami
  • stwarzać sytuacje sprzyjające nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami
    (np. przydzielanie zadań grupowych, motywowanie do udziału w imprezach klasowych, uroczystościach szkolnych)
  • trenować umiejętności społeczne
  • rozwijać umiejętności komunikacji interpersonalnej
  • modelować pożądane zachowania
  • uczyć przewidywania skutków swoich nieprawidłowych zachowań
  • kształtować poczucie odpowiedzialności za swoje postępowanie
  • wdrażać do samodyscypliny, obowiązkowości
  • uczyć planowania i organizowania pracy związanej z wykonywaniem określonych zadań
  • udzielać wsparcia emocjonalnego w sytuacjach stresowych i trudnych poprzez wskazywanie sposobów radzenia sobie z przykrymi emocjami
  • umożliwić wyrażanie tego, co ucznia aktualnie martwi, czego się obawia
  • uczyć rozładowywania nagromadzonych napięć w sposób bezpieczny i akceptowany społecznie
  • kształtować zdolności racjonalnego kierowania swym postępowaniem
  • rozwijać umiejętność autorefleksji, krytycyzmu wobec swoich zachowań
  • uświadamiać konsekwencje własnych negatywnych zachowań
  • ćwiczyć umiejętność kontroli emocji, panowania nad gniewem, złością
  • wdrażać do stosowania alternatywnych dla agresji sposobów rozwiązania zaistniałej sytuacji konfliktowej
  • modyfikować nieprawidłowe wzorce zachowań
  • wdrażać do stosowania ćwiczeń i technik relaksacyjnych
  • uczyć przyjmowania ocen i krytyki ze strony innych
  • wdrażać do przestrzegania obowiązujących zasad i norm
  • wykorzystywać i wzmacniać zdolności, mocne strony
  • podnosić samoocenę
  • motywować do podejmowania działań o charakterze prospołecznym
  • zapewnić poczucie bezpieczeństwa, przyjazną atmosferę życzliwości, ciepła emocjonalnego
  • udzielać uczniowi bieżących informacji zwrotnych o postępach i efektach
  • dostrzegać i akcentować sukcesy, osiągnięcia, podjęty wysiłek
  • bazować na pozytywnych stronach ucznia, jego umiejętnościach, zainteresowaniach
  • tempo i rytm pracy dostosowywać do aktualnego stanu psychofizycznego ucznia
    (w razie potrzeby robić częste, krótkie przerwy w pracy, stosować zmienne tempo lekcji)
  • stopniować trudności
  • na bieżąco kontrolować, czy uczeń zanotował wszystkie ważne treści, bardzo często kontrolować zeszyty
  • bardzo często, na bieżąco oceniać różne formy pracy
  • stosować metody angażujące różne procesy poznawcze (wzrokowe, słuchowe, manualne, myślowe)
  • ciągle kontrolować, nadzorować, mobilizować i motywować do pracy
  • w miarę możliwości włączać ucznia do zadań grupowych
  • stosować metody aktywne, angażujące jak najwięcej zmysłów, wiele różnorodnych pomocy dydaktycznych
  • podczas wydawania poleceń zachowywać kontakt wzrokowy z uczniem
  • stosować przejrzyste zasady, oczekiwania i konsekwencje za ich nieprzestrzeganie
  • stosować krótkie i jasne upomnienia, unikać długich wywodów i komentarzy.

Materiały edukacyjne

SYMPTOMY UZALEŻNIENIA MŁODZIEŻY OD INTERNETU I GIER KOMPUTEROWYCH.
Jakich sygnałów Rodzic nie powinien lekceważyć.

Wielu rodziców zadaje sobie pytanie, czy ich dziecko może uzależnić się od komputera lub innych czynności, czy może zagrażać to jego bezpieczeństwu. Przez wiele lat uważano, że można uzależnić się tylko od substancji psychoaktywnych czyli alkoholu, narkotyków, tytoniu, leków.
W obecnym czasie młodzież, coraz bardziej narażona jest na inne zagrożenia, czyli uzależnienia od czynności i zachowań behawioralnych tj. hazard, Internet, gry komputerowe, jedzenioholizm, zakupoholizm, fonoholizm.  Najbliższym młodzieży zachowaniem uzależniającym jest Internet , gry komputerowe oraz korzystanie z telefonu komórkowego czy też tableta.

Symptomy u dziecka, których nie powinno się lekceważyć:

  1. Spędzanie kilku godzin dziennie na graniu w gry komputerowe, co powoduje zmęczenie organizmu, brak snu,
  2. Wagarowanie,
  3. Pogorszenie wyników w nauce, obniżona koncentracja (zaburzenie uwagi),
  4. Konfliktowość, rozdrażnienie, agresja, niepokój w momencie zakazu ze strony rodziców, nauczycieli,
  5. Przybieranie na wadze z powodu spędzania czasu przed komputerem (brak aktywności fizycznej),
  6. Zamykanie drzwi przed rodzicami, w celu uniemożliwienia im kontroli zachowania (dziecka),
  7. Objawy somatyczne u dziecka: problemy ze stawami, bóle pleców, wady postawy, wady wzroku,
  8. Może pojawić się padaczka odruchowa, wywołana pulsującymi seriami bodźców świetlnych lub akustycznych (dźwiękowych),
  9. Zapomina o jedzeniu posiłków, a nawet nie wychodzi do toalety,
  10. Zrywa kontakty z rówieśnikami w rzeczywistości,
  11. Na pytanie ile spędza czasu przed komputerem surfując w Internecie i grając w gry komputerowe, nie potrafi udzielić odpowiedzi lub okłamuje Rodziców w tej kwestii,
  12. Z powodu Internetu w domu pojawiają się kłótnie i konflikty,
  13. Potrzeba korzystania z Internetu, gier komputerowych pojawia się w każdym momencie
    i miejscu.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedno uzależnienie od zachowania: FONOHOLIZM – uzależnienie od telefonu. Symptomy są podobne, jak w przypadku uzależnienia od Internetu i gier komputerowych. Następuje ciągła potrzeba komunikacji w formie sms lub/ i rozmów telefonicznych. Ponad 90% młodych ludzi posiada telefon komórkowy i intensywnie go wykorzystuje.

Najczęściej podłożem uzależnienia są problemy emocjonalne np.:

  • Zaburzenia nastroju, depresja, choroby somatyczne tj. astma, alergia, które utrudniają normalne funkcjonowanie, dlatego Internet staje się jedyną aktywnością, w jaką młody człowiek angażuje się;
  • Zaburzenia lękowe i fobie – dziecko, które boi się świata zewnętrznego, szuka kontaktu z innymi ludźmi w świecie wirtualnym, który wydaje się bezpieczniejszy;
  • Niska samoocena – w sieci można funkcjonować jako ktoś zupełnie inny, anonimowy, co może podnosić jego samoocenę;
  • Sytuacje rodzinne – kłótnie, przemoc czy uzależnienie któregoś z członków rodziny w istotny sposób mogą wpływać na dziecko. Wówczas może ono szukać bezpiecznego miejsca, jakim postrzega Internet.

Bibliografia:

  1. Hoffmann B., Fonoholizm, „Remedium” nr 7-8, 2013.
  2. Juczyński Z., (w:) Uzależnienie od czynności, Ogińska-Bulik N., Wyd. Difin, Warszawa 2010.
  3. Ogińska-Bulik N., Uzależnienie od czynności, Wyd. Difin, Warszawa 2010.
  4. Majchrzak P., Psychospołeczne skutki użytkowania Internetu (w:)  Ogińska-Bulik N.  (red.), Zachowania ryzykowne i szkodliwe dla zdrowia, Wyd. Akademii Humanistyczno
    -Ekonomicznej, Łódź 2010.
  5. Augustynek A., Jak walczyć z uzależnieniami, Wyd. Difin, Warszawa 2011.

Źródło internetowe:

  1. www.fdn.pl (Fundacja Dzieci Nieczyje)
  2. http://www.uzaleznieniabehawioralne.pl/  

 

Opracowała
Małgorzata Bajorek
Psycholog szkolny

wrzesień 2018
N P W Ś C Pt S
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 1 2 3 4 5 6

Biuletyn Informacji Publicznej

 

Zespół Kreatywnej Młodzieży

 

Wspólnota Ruszkowiaków

 

Dobre Praktyki

Rok Szkoły Zawodowców

 

Akademia Humanistyczna

Akademia Obrony Narodowej

Erasmus

Wirtualne Laboratoria

 

Centrum Edukacji Obywatelskiej

Centralna Komisja Egzaminacyjna

Mazowiecki Kurator Oświaty

Ośrodek Rozwoju Edukacji

Koweziu

Ministerstwo Edukacji Narodowej