DYSKRYMINACJA

DYSKRYMINACJA

            Konstytucja RP w art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2).

Jeżeli określona osoba jest gorzej traktowana ze względu na swoją cechę osobistą inną niż wymienione w ustawie o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania,  mamy do czynienia z dyskryminacją.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z materiałem dotyczącym zjawiska dyskryminacji i segregacji.

https://www.rpo.gov.pl/pl/content/czym-jest-dyskryminacja

 

 

 

Drogi Rodzicu!

Drogi Rodzicu!

Twoje dziecko zaczyna wkraczać w dorosłe życie, uwierz, nie jest mu łatwo Na dorastającego człowieka spada cała masa problemów: nowa szkoła, nowe znajomości, nieodwzajemniona miłość, własny krytycyzm, konflikty, a także bunt do całego świata. Dziecko musi zmagać się z problemami, a często nie mogąc sobie poradzić zaczyna sięgać po środki „łagodzące” np.: papierosy, alkohol czy narkotyki.

Nie ufaj przekonaniu, że to problem innych, że Ciebie on nie dotyczy.

Palenie papierosów to pierwszy krok na drodze ku poznaniu dalszych przyjemności.

Nie lekceważ nawet jednorazowych eksperymentów. To prawda, że jeden raz nie uzależnia ale w ten sposób dziecko może odkryć, że używki są doskonałym sposobem na wszystkie kłopoty. Papierosy są jedynym legalnie sprzedawanym produktem o udowodnionym działaniu rakotwórczym, mimo to są bardzo popularne wśród młodzieży. Często palący muszą zapłacić wysoką cenę za swój nałóg.

 Grozi im:

- rak płuc, wylew, atak serca.

- złe krążenie, amputacje,

- brak energii, słaba koncentracja, zadyszka

- kaszel, brak energii

- obniżona płodność,

- uczucie bycia niewolnikiem papierosów,

- dezaprobata i niechęć innych.

Tej liście nie ma końca. W dymie tytoniowym znajduje się ponad 4 tys. różnych substancji wiele o działaniu toksycznym i mutagennym. Każdego roku w Polsce ma miejsce 100 tys. zgonów w wyniku palenia tytoniu, a na świecie co 10 sekund ktoś umiera na chorobę spowodowaną paleniem papierosów. Średnia różnica długości życia między osobami niepalącymi a palaczami wynosi 15 lat.

W Polce codziennie zaczyna palić ok. 500 nieletnich chłopców i dziewcząt., a 180 tys. dzieci próbuje jak smakują papierosy.

Musimy zadać sobie pytanie dlaczego tak się dzieje? Jakie są powody?

Można wymienić kilka np.:

- ucieczka przed problemami rodzinnymi i szkolnymi

- zwrócenie na siebie uwagi

- podniesienie własnej wartości

- ciekawość

- nuda

- namowa znajomych,

- presja grupy rówieśniczej,

- chęć bycia dorosłym

- zyskanie akceptacji grupy.

- stresujące sytuacje życiowe

- izolacja

To są tylko nieliczne motywy, jakie kierują dzieckiem.

Co możesz zrobić aby zapobiegać?

- okazuj dziecku więcej czułości,

- rozmawiaj, nie unikaj trudnych tematów,

- nie lekceważ jego problemów,

- służ radą i swoją osobą, kiedy cię potrzebuje,

- nie porównuj z innymi,

- nie krytykuj i nie stawiaj zbyt wysokich wymagań,

- doceniaj i chwal postępy,

- bądź przykładem i autorytetem,

- poznawaj przyjaciół swojego dziecka,

- zawsze wiedz gdzie jest i co robi,

- wyrażaj zdecydowanie negatywną postawę wobec używek,

- jeżeli już twoje dziecko się zagubi – nie odwracaj się tylko pomóż.

 

Drogi rodzicu!

 Obserwuj swoje dziecko czy nie wydaje dużych sum na rzeczy, o których  nie wiesz, czy jego ubrania, włosy nie pachną dymem tytoniowym, czy nie podbiera papierosów rodzicom palącym.

Pamiętajcie również, że wasze zachowania są przejmowane przez wasze dzieci. Nawet, jeśli  palicie nie róbcie tego przy dzieciach i nie narażajcie ich na wdychanie dymu tytoniowego. Nie wysyłajcie do sklepu po papierosy. Dajcie waszym dzieciom do zrozumienia,                 że bylibyście szczęśliwi, gdyby ono nigdy nie zaczęło palić. Dorośli często zbyt późno dowiadują się, bo wolą nie wiedzieć, boją się, a dziecko starannie to przed nimi ukrywa.

Często zdarza się tak, że jedne ryzykowne zachowania pociągają za sobą następne. To tak jak z nieszczęściami -  chodzą przeważnie parami.

Czołowe miejsce obok papierosów zajmuje alkohol..

Używka, która bardzo często towarzyszy nikotynie i jest ogólnie dostępna  dla polskiej młodzieży. Faktem jest też, że to my ludzie dorośli  bardziej lub mniej świadomie dajemy przyzwolenie na jego używanie  przez nastolatków, np. podczas okolicznościowych imprez rodzinnych. Nie reagujemy, kiedy nasze dzieci podnoszą pierwszy kieliszek wina czy szklaneczkę piwa. Wtedy wydaje nam się to zupełnie bezpieczne, ale z czasem może przerodzić się w poważny problem.

            Problem picia wzmacniany jest oczywiście przez nieodpowiednią grupę rówieśnicza. Niestety znaczna grupa dzisiejszej młodzieży nie umie już się bawić bez środków odurzających ( środków psychoaktywnych), w tym również alkoholu. Znaczna też grupa nastolatków za pomocą używek próbuje uciec od problemów dnia codziennego, z którymi nie umie i nie potrafi sobie poradzić. Innymi problemami warunkującymi podejmowanie eksperymentów z alkoholem przez coraz młodszych ludzi ( często również dzieci) są:

-          przekonanie, że wszyscy tak robią,

-          chęć poprawienia swojego samopoczucia, odprężenia się,

-          irracjonalna potrzeba zaimponowania innym,

-          próba  podniesienia samooceny, dodania sobie odwagi,

-          uległość wobec wszechobecnych reklam,

Alkohol , jak wszyscy wiemy wpływa niekorzystnie na organizm każdego człowieka. Niszczy jego zdrowie fizyczne ( uszkadza układ krążenia, pokarmowy, hormonalny, nerwowy, odpornościowy) i psychiczne ( uzależnienie). Niesie za sobą wiele szkód rodzinnych, społecznych i finansowych. Burzy więzi rodzinne, relacje międzyludzkie i hierarchię wartości.

            U nastolatków każde użycie alkoholu należy traktować jako jego nadużycie. Nawet niewielkie jego ilości mogą powodować:

-          zmniejszenie możliwości uczenia się,

-          zahamowanie rozwoju uczuciowego i intelektualnego,

-          zmniejszenie szans na osiągniecie celów życiowych,

-          zwiększenie ryzyka sięgnięcia po papierosy i narkotyki oraz uzależnienia się od alkoholu.

Ponadto upijanie się nastolatków powoduje wiele innych szkód typu:

-          konflikty z prawem i rodzicami,

-          problemy szkolne,

-          udział w bójkach,

-           utratę  przyjaciół, otaczanie się ludźmi o podobnych preferencjach,

-          ryzykowne zachowania seksualne, które mogą prowadzić do zakażenia HIV/ AIDS, chorób wenerycznych, przypadkowej ciąży, gwałtu,

-          ryzyko stania się ofiarą przestępstw i wykorzystania,

-          wypadki, zachorowania i śmierć ( około połowy nagłych zgonów, w przedziale wiekowym 15-21 lat, jest związany z alkoholem).

 Drogi rodzicu!

      Jeśli zauważysz, że dzieje się coś złego z Twoim dzieckiem, reaguj! To nie wstyd prosić o pomoc, to oznaka dojrzałej miłości i odpowiedzialności rodzicielskiej. Dziecko ma prawo nie wiedzieć i popełniać błędy, my dorośli jesteśmy po to, aby pomóc mu je zauważyć i rozwiązać. Nie bagatelizujmy zatem sygnałów ostrzegawczych, które wskazują, że nasze dziecko  może mieć kontakt z alkoholem. Do podstawowych z nich należą:

-          wyraźny spadek zainteresowania zajęciami, które poprzednio były dla dziecka atrakcyjne,

-          zwiększenie poziomu frustracji, stresu i rozdrażnienia,

-          problemy w szkole, z nauką i zachowaniem,

-          izolowanie się od kontaktów rodzinnych i skrywanie szczegółów dotyczących życia poza domem,

-          częste zmiany nastroju,

-          zmiany zwyczajów związanych z jedzeniem i zasypianiem,

-          zaniedbywanie wyglądu i stroju,

-          zapach alkoholu,

-          zwiększenie potrzeb finansowych i ukrywanie sposobu wydatkowania kieszonkowego, znikanie drobnych sum pieniędzy z domu lub nie oddawanie reszty z zakupów,

-          nawiązanie podejrzanych znajomości i reagowanie rozdrażnieniem na próby uzyskania przez rodziców informacji o tych kontaktach.

Kolejną używką wciągającą w sidła uzależnienia są narkotyki. 

 Stały się one niestety bardzo poważnym i szczególnie niebezpiecznym problemem dotykającym młodzież. Są one niestety łatwo dostępne: na ulicy, dyskotece. Wcześniej czy później kontakt z nimi może się przydarzyć każdemu dziecku, także Państwa. Stanowią realne niebezpieczeństwo, nawet, jeśli dziś myślicie sobie: Mój syn, moja córka nigdy tego nie zrobi...” Powinniście jednak zdawać sobie sprawę, że wiele zależy właśnie od Was – Rodziców. To Wy możecie mieć ogromny wpływ na to, czy Wasze dziecko sięgnie po środki odurzające.

      Często dzieci wiedzą na temat narkotyków dużo więcej od nas, rodziców. Przeważnie są to informacje wynikające z mitów krążących wśród młodzieży i nie są prawdziwe. Jeśli chcesz być dla dziecka autorytetem i partnerem podczas rozmów na ten temat, powinieneś:

-          wykazać się rzetelną wiedza na temat środków odurzających, aby umieć obalić fałszywe przekonania, jakie Twoje dziecko posiada na temat narkotyków;

-          nauczyć się rozpoznawać sygnały ostrzegawcze, wskazujące na zażywanie środków odurzających,

-          wiedzieć jak zareagować w sytuacji realnego niebezpieczeństwa i zagrożenia.

Co rodzic może zrobić, aby zapobiegać problemowi podejmowania przez dziecko zachowań ryzykownych, w tym eksperymentów z narkotykami?

-          dbać o dobry kontakt z dzieckiem,

-          okazywać mu ciepło i czułość,

-          rozmawiać, nie unikać trudnych tematów,

-          słuchać uważnie i nie lekceważyć jego problemów, służyć radą,

-          nie oceniać i nie porównywać z innymi,

-          nie wyśmiewać, nie krytykować, nie stawiać zbyt wysokich wymagań,

-          doceniać starania i chwalić postępy,

-          pomagać uwierzyć w siebie, uczyć podstawowych wartości,

-          poznawać przyjaciół swojego dziecka,

-          zawsze wiedzieć, gdzie jest i co robi,

-          wyrażać zdecydowanie negatywną postawę wobec narkotyków.

Dorastające dzieci nie zawsze zachowują się tak, jakbyśmy chcieli. Wciąż stwarzają sytuacje, które nas niepokoją. Nie zawsze jednak należy reagować na każdą zmianę w zachowaniu dziecka paniką, bo nie musi ona oznaczać, że nasze dziecko jest zagrożone narkomanią. Są jednak sytuacje, których nie wolno bagatelizować. Należą do nich takie objawy jak:

-          oddalanie się od rodziców, stawanie się obcym, mimo wcześniejszej bliskości,

-          wyrażanie niechęci do rozmów, unikanie kontaktu, kręcenie się podczas rozmowy, kłamstwa,

-          kłopoty z nauką, choć wcześniej nie miały one miejsca, wagary,

-          wykazywanie zniecierpliwienia i rozdrażnienia,

-          zmienność nastrojów: pobudzenie lub ospałość, sypianie o dziwnych porach,

-          częste znikanie w ciągu dnia z domu pod dowolnym pretekstem i unikanie kontaktu po powrocie,

-          późne powroty do domu lub nocowanie bez uzgodnienie poza domem,

-          pojawienie się nowych znajomych, którzy nie przychodzą oficjalnie do domu,

-          kwestionowanie szkodliwości narkotyków, wyrażanie opinii, ze powinny być one zalegalizowane,

-          nadmierny apetyt lub jego brak.

-          występowanie takich symptomów jak; przekrwione oczy, zawężone lub rozszerzone źrenice, przewlekły katar,

-          obecność w pokoju dziecka dziwnego zapachu, fifek i fajek różnych kształtów, bibułek do skrętów, białego proszku, pastylek nieznanego pochodzenia, opalonych folii aluminiowych, leków bez recepty, nieznanych chemikaliów,

-          znikanie z domu pieniędzy i wartościowych przedmiotów.  

W przypadku wystąpienia wymienionych symptomów należy zawsze porozmawiać z dzieckiem, spróbować wyjaśnić sytuację. Pamiętajmy, że niektóre zachowania i postawy mogą mieć inne przyczyny, takie jak kłopoty szkolne lub rodzinne, zranione uczucia, niepowodzenia w kontaktach z rówieśnikami i wiele innych.

 

Rodzicu!

Jeśli masz podstawy sądzić, że Twoje dziecko podejmuje eksperymenty z narkotykami musisz działać. Problem nie rozwiąże się sam.

-          Jeśli stwierdzisz, że był to incydent – daj dziecku szansę, nie traktuj go jak narkomana. Porozmawiaj o konsekwencjach i zagrożeniach z powodu narkotyków, a także na temat presji i manipulacji ze strony grupy biorącej narkotyki. Powiedz, że złamało zasady i zawiodło zaufanie. Ustalcie nowe zasady przy zastosowaniu „ ograniczonego zaufania”,

-          Jeśli podejrzewasz, że problem istnieje a nie jesteś w stanie tego udowodnić – możesz sprawdzić to za pomocą testu. W aptekach dostępne są testy, które wykrywają narkotyki w moczu na obecność m. in. amfetaminy, kokainy, morfiny, marihuany i haszyszu.

- Jeżeli stwierdzisz, że dziecko ma już problem z powodu narkotyków, skorzystaj z pomocy specjalistów

Rodzicu!

 Rozmawiaj z dzieckiem nie tylko wtedy, gdy pojawi się problem, ale także wtedy, gdy problemu jeszcze nie ma.. Słuchaj, co ma do powiedzenia na temat różnych zagrożeń, wspieraj jego poczucie wartości i wiarę we własne siły. Jeżeli dziecko ci ufa dużo łatwiej i szybciej zorientujesz się w sytuacjach groźnych dla niego. Obserwuj czy Twoje dziecko nie zachowuje się dziwnie, inaczej, czy nie odbiega od jego naturalnych reakcji, a jeżeli zauważysz coś niepokojącego nie czekaj tylko zacznij działać i zwróć się o pomoc. Nie jesteś sam!

 Niestety nie istnieje żadne stuprocentowe rozwiązanie. Nie możemy być pewni, że uchronimy nasze dzieci prze używkami, ale możemy je wyposażać w wiedzę na ich temat, u umiejętność podejmowania mądrych wyborów oraz w naszą miłość i wsparcie w walce ze słabościami

 Na zakończenie przytoczę list pewnej matki:

„ Gdybym mogła od nowa wychować swoje dziecko, częściej używałabym palca do malowania, a rzadziej do wytykania,

mniej bym upominała, a bardziej dbała o kontakt,

zamiast stale patrzeć na zegarek, patrzyłabym na to co robi,

robilibyśmy więcej wycieczek i puszczali więcej latawców,

przestałabym udawać poważną a zaczęłabym poważnie się bawić.

Rzadziej bym szarpała, ą częściej przytulała.

Nie uczyłabym zamiłowania do władzy, lecz potęgi miłości”

 

 

Adresy i telefony, pod którymi można szukać pomocy są dostępne w różnych instytucjach zajmujących się pomocą dziecku i rodzinie. Zawsze można je uzyskać nawiązując kontakt z pedagogiem szkolnym –  0 23- 692 – 06 – 41

 

 

                                                                                              Pedagodzy szkolni

                                                                                 

 

 

DYSKRYMINACJA

 

DYSKRYMINACJA

            Konstytucja RP w art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2).

Jeżeli określona osoba jest gorzej traktowana ze względu na swoją cechę osobistą inną niż wymienione w ustawie o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania,  mamy do czynienia z dyskryminacją.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z materiałem dotyczącym zjawiska dyskryminacji                i segregacji.

https://www.rpo.gov.pl/pl/content/czym-jest-dyskryminacja

 

 

 

Czym są dopalacze?

Drogi Rodzicu!

Twoje dziecko zaczyna wkraczać w dorosłe życie, uwierz, nie jest mu łatwo. Na dorastającego człowieka spada cała masa problemów: nowa szkoła, nowe znajomości, nieodwzajemniona miłość, własny krytycyzm, konflikty, a także bunt do całego świata. Dziecko musi zmagać się z problemami, a często nie mogąc sobie poradzić zaczyna sięgać po środki „łagodzące” - papierosy, alkohol, dopalacze, czy narkotyki.

 

Nie ma środowiska bezpiecznego od narkotyków. Niestety, nie da się uchronić naszych dzieci od kontaktu z substancjami psychoaktywnymi, są one dosłownie wszędzie i bardzo łatwo je zdobyć.

To właśnie dopalacze budzą dziś ogromne zainteresowanie wśród młodzieży.

1.      Czym są dopalacze?

Dopalacze to środki o działaniu psychoaktywnym i narkotycznym. Niektórzy nazywają dopalacze zamiennikami narkotyków, gdyż ich działanie jest zbliżone do prawdziwych środków odurzających, działają na układ nerwowy, wprowadzają w stan odurzenia czy euforii. Wizualnie niczym się od nich nie różnią. Wpływ dopalaczy na psychikę jest  bardzo duży. Dopalacze są także środkami uzależniającymi. Nadmiar środków chemicznych, które się w nich znajdują powoduje dużo działań niepożądanych. W skład niektórych mieszanek ziołowych wchodzą substancje syntetyczne bardzo groźne dla życia i zdrowia

2.      Jak rozpoznać, że Twoje dziecko bierze dopalacze

a) Zachowanie

Zwróć uwagę na zachowanie Twojego dziecka. Powinny zaniepokoić Cię wszelkie radykalne zmiany w jego sposobie bycia, a zwłaszcza:

·    huśtawka nastrojów, naprzemienne ożywienie i ospałość,

·    nadmierny apetyt lub brak apetytu,

·    porzucenie dotychczasowych zainteresowań,

·    kłopoty w szkole (słabsze oceny, konflikty z nauczycielami, wagary),

·    izolowanie się od innych domowników,

·    zamykanie się w pokoju, niechęć do rozmów,

·    zamykanie swojego pokoju na klucz, akcentowanie potrzeby prywatności

·    częste wietrzenie pokoju, używanie kadzidełek i odświeżaczy powietrza,

·    wypowiedzi zawierające pozytywny stosunek do dopalaczy,

·    zmiana grona przyjaciół, zwłaszcza na starszych od siebie,

·    krótkie rozmowy telefoniczne prowadzone półsłówkami,

·    późne powroty lub nagłe wyjścia z domu,

·    bunt, łamanie obowiązujących w domu zasad,

·    kłamstwa, wynoszenie wartościowych przedmiotów z domu,

·    kłopoty z koncentracją,

·    zmiany w porach spania,

·    nadmierne reakcje na krytykę lub niewielkie nawet niepowodzenia.

b) Wygląd zewnętrzny

·    nowy styl ubierania się,

·    szybkie wychudzenie lub nagły wzrost masy,

·    przewlekły katar, krwawienie z nosa,

·    zaburzenia pamięci oraz toku myślenia,

·    przekrwione oczy, nadmiernie zwężone lub rozszerzone źrenice nie reagujące na światło,

·    bełkotliwa, niewyraźna mowa,

·    brak zainteresowania swoim wyglądem i nieprzestrzeganie zasad higieny,

c) Najczęściej spotykane objawy po spożyciu:

§  nienaturalne pobudzenie, euforia

§  spowolnione reakcje, „zmulenie”

§  źrenice oczu są szpilkowate lub bardzo poszerzone, zakrywają większość tęczówki

§  kłopoty z mówieniem, bełkotliwa mowa

§  histeryczny śmiech bez powodu

§  wymioty w kolorze niebieskim, zielonym

§  bezsenność

§  wzmożone pragnienie

d) Poza  tym, zwróć uwagę na:

§  bardzo długi okres „kaca”, kilkanaście godzin snu po imprezie

§  kolorowe papierowe opakowania, małe woreczki — tak najczęściej pakowane są dopalacze

§  susz roślinny, pigułki, biały proszek — to mogą być dopalacze

§  fajki, fifki, szklane rurki — akcesoria do palenia/zażywania dopalaczy

§  zwiększone zapotrzebowanie na pieniądze, ginące drobiazgi, które można sprzedać/zastawić w lombardzie — uzależnieni potrzebują pieniędzy na zakup kolejnych porcji dopalaczy

Jeżeli podejrzewasz, że Twoje dziecko lub jakakolwiek inna osoba z Twojego otoczenia zażywa dopalacze, postaraj się jak najszybciej zareagować. Twoja pomoc może zapobiec tragedii!

3.Jeśli zauważysz, że dziecko jest lub było pod wpływem dopalaczy :

· Nie zwlekaj. Zareaguj od razu, ale nie działaj pod wpływem emocji – porozmawiaj z dzieckiem;

· Zapytaj o powody – dlaczego używa tych substancji;

· Uświadom mu konsekwencje i zagrożenia związane z ich używaniem;

· Porozmawiaj na temat nacisku i manipulacji ze strony grupy biorącej „dopalacze”;

· Powiedz, że martwisz się o nie i że zawiodło twoje zaufanie;

· Daj mu szansę poprawy, ale przyglądaj się uważnie postępowaniu;

· Nie daj się przekonać argumentom dziecka, że to niegroźne, naturalne substancje, „bezpieczna alternatywa dla narkotyków” lub że to taka moda;

· Jeżeli uznasz za konieczne wprowadź nowe zasady i konsekwencje (czasowe cofnięcie przywilejów, ograniczenie rozmów telefonicznych, kontaktów z rówieśnikami, dostępu do komputera, itp.);

· Jeśli stwierdzisz, że zagrożenie jest poważne,szukaj pomocy u specjalistów (psycholog, pedagog szkolny lub terapeuta uzależnień);

· Sprawdź czy w okolicy są sklepy z „dopalaczami”.

· Zawiąż koalicję z innymi rodzicami, porozmawiajcie o problemie w szkole – wspólnie łatwiej stawić czoła
i znaleźć rozwiązanie.

4.Jak zapobiegać:

- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka (mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą osobą,
że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania czasu wolnego);

- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem (rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie, uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);

 - Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami, sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);

 - Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność – podnosisz tym jego poczucie własnej wartości. Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem, ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych źródeł.

 

Pierwsze próby z narkotykami dziecko zwykle starannie ukrywa przed dorosłymi. Wszelkie niepokojące zmiany będzie Ci pewnie łatwiej zauważyć, jeśli masz z dzieckiem dobry kontakt, wiele ze sobą rozmawiacie i dużo czasu spędzacie razem.

Pamiętaj jednak, że niektóre zachowania i postawy mogą mieć inne przyczyny, takie jak kłopoty szkolne lub rodzinne, zranione uczucia, niepowodzenia w kontaktach z rówieśnikami i wiele innych, które należy traktować równie poważnie
i starać się pomóc dziecku je rozwiązać.

 

Rodzicu!

            Rozmawiaj z dzieckiem nie tylko wtedy, gdy pojawi się problem, ale także wtedy, gdy problemu jeszcze nie ma. Nie możemy być pewni, że uchronimy nasze dzieci przed używkami, ale możemy je wyposażać w wiedzę na ich temat,  umiejętność podejmowania mądrych wyborów oraz w naszą miłość i wsparcie w walce ze słabościami.       

Dopalacze są bardzo różne, więc także widoczne efekty ich zażywania różnią się od siebie - mówi dr Jarosław Woroń (Regionalny Ośrodek Monitorowania Działań Niepożądanych Leków w Krakowie). - Najważniejszą rzeczą, na którą powinniśmy zwrócić uwagę, jest nagła zmiana zachowania, ponieważ są to substancje psychoaktywne - tłumaczy i wymienia objawy:
- Wzmożona senność lub agresja
- Nadmierne pobudzenie

W przypadku przedawkowania:
- Utrata przytomności
- Zaburzenia rytmu serca
- Wahania ciśnienia
- Zaburzenia oddychania
- Zaburzenia ze strony układu pokarmowego, np. bóle w nadbrzuszu, wymioty, krwawienia.

W takim przypadku powinniśmy natychmiast udać się do lekarza.

 

Dopalacze

Narkotykom - NIE!!!

NARKOTYKOM   NIE!!!

 

Używka, która bardzo często towarzyszy nikotynie i jest ogólnie dostępna  dla polskiej młodzieży. Faktem jest też, że to my ludzie dorośli  bardziej lub mniej świadomie dajemy przyzwolenie na jego używanie  przez nastolatków, np. podczas okolicznościowych imprez rodzinnych. Nie reagujemy kiedy nasze dzieci podnoszą pierwszy kieliszek wina czy szklaneczkę piwa. Wtedy wydaje nam się to zupełnie bezpieczne, ale z czasem może przerodzić się w poważny problem.

                Problem picia wzmacniany jest oczywiście przez nieodpowiednią grupę rówieśnicza. Niestety znaczna grupa dzisiejszej młodzieży nie umie już się bawić bez środków odurzających ( środków psychoaktywnych), w tym również alkoholu. Znaczna też grupa nastolatków za pomocą używek próbuje uciec od problemów dnia codziennego, z którymi nie umie i nie potrafi sobie poradzić. Innymi problemami warunkującymi podejmowanie eksperymentów z alkoholem przez coraz młodszych ludzi ( często również dzieci) są:

-          przekonanie, że wszyscy tak robią,

-          chęć p[oprawienia swojego samopoczucia, odprężenia się,

-          irracjonalna potrzeba zaimponowania innym,

-          próba  podniesienia samooceny, dodania sobie odwagi,

-          uległość wobec wszechobecnych reklam,

Alkohol , jak wszyscy wiemy wpływa niekorzystnie na organizm każdego człowieka. Niszczy jego zdrowie fizyczne ( uszkadza układ krążenia, pokarmowy, hormonalny, nerwowy, odpornościowy) i psychiczne

( uzależnienie). Niesie za sobą wiele szkód rodzinnych, społecznych i finansowych. Burzy więzi rodzinne, relacje międzyludzkie i hierarchię wartości.

                U nastolatków każde użycie alkoholu należy traktować jako jego nadużycie. Nawet niewielkie jego ilości mogą powodować:

-          zmniejszenie możliwości uczenia się,

-          zahamowanie rozwoju uczuciowego i intelektualnego,

-          zmniejszenie szans na osiągniecie celów życiowych,

-          zwiększenie ryzyka sięgnięcia po papierosy i narkotyki oraz uzależnienia się od alkoholu.

Ponadto upijanie się nastolatków powoduje wiele innych szkód typu:

-          konflikty z prawem i rodzicami,

-          problemy szkolne,

-          udział w bójkach,

-           utratę  przyjaciół, otaczanie się ludźmi o podobnych preferencjach,

-          ryzykowne zachowania seksualne, które mogą prowadzić do zakażenia HIV/ AIDS, chorób wenerycznych, przypadkowej ciąży, gwałtu,

-          ryzyko stania się ofiarą przestępstw i wykorzystania,

-          wypadki, zachorowania i śmierć ( około połowy nagłych zgonów, w przedziale wiekowym 15-21 lat, jest związany z alkoholem).

 

Drogi rodzicu!

      Jeśli zauważysz, że dzieje się coś złego z Twoim dzieckiem, reaguj! To nie wstyd prosić o pomoc, to oznaka dojrzałej miłości i odpowiedzialności rodzicielskiej. Dziecko ma prawo nie wiedzieć i popełniać błędy, my dorośli jesteśmy po to, aby pomóc mu je zauważyć i rozwiązać. Nie bagatelizujmy zatem sygnałów ostrzegawczych, które wskazują, że nasze dziecko  może mieć kontakt z alkoholem. Do podstawowych z nich należą:

-          wyraźny spadek zainteresowania zajęciami, które poprzednio były dla dziecka atrakcyjne,

-          zwiększenie poziomu frustracji, stresu i rozdrażnienia,

-          problemy w szkole, z nauką i zachowaniem,

-          izolowanie się od kontaktów rodzinnych i skrywanie szczegółów dotyczących życia poza domem,

-          częste zmiany nastroju,

-          zmiany zwyczajów związanych z jedzeniem i zasypianiem,

-          zaniedbywanie wyglądu i stroju,

-          zapach alkoholu,

-          zwiększenie potrzeb finansowych i ukrywanie sposobu wydatkowania kieszonkowego, znikanie drobnych sum pieniędzy z domu lub nie oddawanie reszty z zakupów,

-          nawiązanie podejrzanych znajomości i reagowanie rozdrażnieniem na próby uzyskania przez rodziców informacji o tych kontaktach.

 

 

Narkotyki stały się niestety bardzo poważnym i szczególnie niebezpiecznym problemem dotykającym młodzież. Są one niestety łatwo dostępne: na ulicy, dyskotece. Wcześniej czy później kontakt z nimi  może się przydarzyć każdemu dziecku, także Państwa. Stanowią realne niebezpieczeństwo, nawet jeśli dziś myślicie sobie: Mój syn, moja córka nigdy tego nie zrobi...” Powinniście jednak zdawać sobie sprawę, że wiele zależy właśnie od Was – Rodziców. To Wy możecie mieć ogromny wpływ na to, czy Wasze dziecko sięgnie po środki odurzające.

        Często dzieci wiedza na temat narkotyków dużo więcej od nas, rodziców. Przeważnie są to informacje wynikające z mitów krążących wśród młodzieży i nie są prawdziwe. Jeśli chcesz być dla dziecka autorytetem i partnerem podczas rozmów na ten temat, powinieneś:

-          wykazać się rzetelną wiedza na temat środków odurzających, aby umieć obalić fałszywe przekonania, jakie Twoje dziecko posiada na temat narkotyków;

-          nauczyć się rozpoznawać sygnały ostrzegawcze, wskazujące na zażywanie środków odurzających,

-          wiedzieć jak zareagować w sytuacji realnego niebezpieczeństwa i zagrożenia.

Co rodzic może zrobić, aby zapobiegać problemowi podejmowania przez dziecko zachowań ryzykownych, w tym eksperymentów z narkotykami?

-          dbać o dobry kontakt z dzieckiem,

-          okazywać mu ciepło i czułość,

-          rozmawiać, nie unikać trudnych tematów,

-          słuchać uważnie i nie lekceważyć jego problemów, służyć radą,

-          nie oceniać i nie porównywać z innymi,

-          nie wyśmiewać, nie krytykować, nie stawiać zbyt wysokich wymagań,

-          doceniać starania i chwalić postępy,

-          pomagać uwierzyć w siebie, uczyć podstawowych wartości,

-          poznawać przyjaciół swojego dziecka,

-          zawsze wiedzieć, gdzie jest i co robi,

-          wyrażać zdecydowanie negatywną postawę wobec narkotyków.

Dorastające dzieci nie zawsze zachowują się tak, jakbyśmy chcieli. Wciąż stwarzają sytuacje, które nas niepokoją. Nie zawsze jednak należy reagować na każdą zmianę w zachowaniu dziecka paniką, bo nie musi ona oznaczać, że nasze dziecko jest zagrożone narkomanią. Są jednak sytuacje, których nie wolno bagatelizować. Należą do nich takie objawy jak:

-          oddalanie się od rodziców, stawanie się obcym, mimo wcześniejszej bliskości,

-          wyrażanie niechęci do rozmów, unikanie kontaktu, kręcenie się podczas rozmowy, kłamstwa,

-          kłopoty z nauką, choć wcześniej nie miały one miejsca, wagary,

-          wykazywanie zniecierpliwienia i rozdrażnienia,

-          zmienność nastrojów: pobudzenie lub ospałość, sypianie o dziwnych porach,

-          częste znikanie w ciągu dnia z domu pod dowolnym pretekstem i unikanie kontaktu po powrocie,

-          późne powroty do domu lub nocowanie bez uzgodnienie poza domem,

-          pojawienie się nowych znajomych, którzy nie przychodzą oficjalnie do domu,

-          kwestionowanie szkodliwości narkotyków, wyrażanie opinii, ze powinny być one zalegalizowane,

-          nadmierny apetyt lub jego brak.

-          występowanie takich symptomów jak; przekrwione oczy, zawężone lub rozszerzone źrenice, przewlekły katar,

-          obecność w pokoju dziecka dziwnego zapachu, fifek i fajek różnych kształtów, bibułek do skrętów, białego proszku, pastylek nieznanego pochodzenia, opalonych folii aluminiowych, leków bez recepty, nieznanych chemikaliów,

-          znikanie z domu pieniędzy i wartościowych przedmiotów.  

W przypadku wystąpienia wymienionych symptomów należy zawsze porozmawiać z dzieckiem, spróbować wyjaśnić sytuację. Pamiętajmy, że niektóre zachowania i postawy mogą mieć inne przyczyny, takie jak kłopoty szkolne lub rodzinne, zranione uczucia, niepowodzenia w kontaktach z rówieśnikami i wiele innych.

 

Rodzicu!

Jeśli masz podstawy sądzić, że Twoje dziecko podejmuje eksperymenty z narkotykami musisz działać. Problem nie rozwiąże się sam.

-          Jeśli stwierdzisz, że był to incydent – daj dziecku szansę, nie traktuj go jak narkomana. Porozmawiaj o konsekwencjach i zagrożeniach z powodu narkotyków, a także na temat presji i manipulacji ze strony grupy biorącej narkotyki. Powiedz, że złamało zasady i zawiodło zaufanie. Ustalcie nowe zasady przy zastosowaniu „ ograniczonego zaufania”,

-          Jeśli podejrzewasz, że problem istnieje a nie jesteś w stanie tego udowodnić – możesz sprawdzić to za pomocą testu. W aptekach dostępne są testy, które wykrywają narkotyki w moczu na obecność m. in. amfetaminy, kokainy, morfiny, marihuany i haszyszu.

-      Jeżeli stwierdzisz, że dziecko ma już problem z powodu narkotyków, skorzystaj z pomocy specjalistów

               Adresy i telefony, pod którymi można szukać pomocy są dostępne w różnych instytucjach zajmujących

               pomocą dziecku i rodzinie. Zawsze można je uzyskać nawiązując kontakt z pedagogiem szkolnym –

               tel. ( 0-23) 692- 06-41.    

Przyczyny w powstawaniu zaburzeń w rozwoju emocjonalno ? społecznym dzieci

Emocje mają ogromny wpływ na życie dziecka i głównie zależą od środowiska, w jakim dziecko wzrasta i wychowuje się. Dzieciństwo jest okresem decydującym o  kształtowaniu utrzymujących się przez całe życie skłonności emocjonalno społecznych.

         Rozwój emocjonalny i społeczny dziecka jest procesem długotrwałym. Oba jego aspekty są wzajemnie powiązane. Wszelkie reakcje emocjonalne przebiegają na podłożu społecznym. Wraz z rozwojem poszerza się zakres doświadczeń dziecka. Doświadczenia te nie zawsze są przyjemne i pozytywne. Nie zawsze bezkonfliktowo odbywa się wrastanie dziecka w grupę społeczną. Znajomość prawidłowości rozwoju emocjonalno – społecznego pozwala lepiej zrozumieć zachowanie dziecka, pozwala zindywidualizować metody wychowawcze i ułatwiające dziecku przezwyciężanie trudności powodujących zaburzenia emocjonalne.

         Ogólnie możemy wyodrębnić dwie kategorie emocji|

-         emocje pierwotne / niższe – dotyczące sfery organizmu/;

-         emocje wtórne / wyższe – dotyczące sfery wartości i wiedzy poznawczej/.

 

Niektórzy sądzą, że pierwotne, właściwe małemu dziecku emocje są wrodzone; inni uważają, że dziecko uczy się wyrażać swój emocjonalny stosunek do rzeczywistości w miarę nabywania doświadczenia i zaspokajania podstawowych potrzeb.

Jeśli rozwój emocjonalny we wczesnych stadiach ontogenezy przebiega pomyślnie, można oczekiwać dalszego prawidłowego kształtowania się uczuć. Natomiast wszelkie zakłócenia rozwoju emocjonalnego we wczesnym dzieciństwie utrudniają , a niekiedy uniemożliwiają osiągnięcie dojrzałości emocjonalno – społecznej.

Procesy emocjonalne odgrywają istotną rolę w kształtowaniu się osobowości dziecka, w jego przystosowaniu się do środowiska i w regulacji jego stosunków z otoczeniem. Ich specyficzną funkcją jest wyodrębnienie tych własności przedmiotów i zdarzeń, które mają znaczenie dla człowieka i mobilizują organizm do odpowiedniego działania.

 

Bardzo ważne dla prawidłowego radzenia sobie z emocjami są przeżycia związane z reagowaniem rodziców na potrzeby dziecka oraz sytuacje, w których uczy cię ono kontrolować swój niepokój i przygnębienie, panować nad impulsami, okazywać empatię. Jeżeli dziecko nie nauczy się panować nad ekspresją swych emocji, mogą mu zagrażać różnorakie problemy społeczne, emocjonalne, a także kłopoty z nauką. Dzieci zachęcone przez swoich rodziców do wyrażania swoich emocji w sposób społecznie akceptowany są zazwyczaj dziećmi empatycznymi i ekspresywnymi emocjonalnie.  W trzecim roku życia dziecko reaguje żywo na konflikty między rodzicami, czy na układ stosunków między rodzeństwem. Nie potrafi wprawdzie wyrazić jeszcze wielu spraw słownie, wpływają one jednak na całokształt jego postawy uczuciowej wobec ludzi i świata.

         Wiek przedszkolny jest okresem bogacenia się i różnicowania życia uczuciowego, co na zewnątrz wyraża się na ogół w żywym, spontanicznym i łatwym do zauważenia zachowaniu. Dzieci nie potrafią maskować i tłumić swoich przeżyć emocjonalnych. Uczucia dziecka odbijają się natychmiast w jego zachowaniu, uzewnętrzniają się w ruchach i w gestach, w mimice, śmiechu i płaczu, a również – z wiekiem coraz częściej – w ekspresji werbalnej: w słowach i wypowiedziach. W wieku przedszkolnym dziecko przeżywa takie uczucia jak: zazdrość, gniew, strach i lęk, radość, przyjemność, sympatię, zmartwienie, ciekawość. Zaczynają też kształtować się uczucia społeczne, moralne, estetyczne i intelektualne. Zazdrość pojawia się wtedy, gdy grozi dziecku utrata miłości osób z najbliższego otoczenia. Dziecko może demonstrować zazdrość w bardzo różny sposób: od gniewu do takich form zachowań, które mają na celu zwrócenie na siebie uwagi. Zazdrość wynika ze złości, która wzbudza postawę oburzenia skierowanego przeciw ludziom. Często przejawy zazdrości zawierają elementy strachu połączonego z gniewem. Uczucie zazdrości zawsze jest wywoływane sytuacją o charakterze społecznym. Różnorodne formy mogą również przybierać reakcje gniewu dziecka. Może ono wyrażać to uczucie poprzez milczenie i czasowe izolowanie się od tych, którzy wywołali gniew, bądź przesadną hałaśliwość i przekorę. Cechą charakterystyczną dla wszystkich bodźców wywołujących strach jest to, że pojawiają się one nagle i niespodziewanie, co daje dziecku małą szansę dostosowania się do zmieniającej się sytuacji. Sytuacje wywołujące strach to na przykład pojawienie się osób obcych. Mogą to być także obawy przed brakiem akceptacji, odtrąceniem, drwiną, a zatem uwarunkowane sytuacjami społecznymi. Szereg zachowań emocjonalnych jest ściśle związany ze strachem, w tym sensie, że strach jest w nich elementem dominującym. Do ważniejszych zaliczamy: nieśmiałość, zakłopotanie, lęk. W tym wieku towarzyszą dzieciom jeszcze inne emocje, takie jak: radość, przyjemność, zadowolenie. Radość jest uczuciem przyjemnym. Dziecko wyraża ją poprzez uśmiech, podskakiwanie czy klaskanie w dłonie. U dziecka prawidłowo rozwijającego się, pogoda i zadowolenie są dominującymi stanami emocjonalnymi. Wyrażają się one w sposób ekspresyjny. Cechą charakterystyczną dla emocji wieku przedszkolnego jest ich krótkotrwałość i labilność, łatwość przechodzenia z jednego stanu uczuciowego w inny, często diametralnie różniący się od poprzedniego.

         Emocje, które uzyskały znaczenie dominujące, oddziałują na osobowość dziecka, a przez nią na jego przystosowanie społeczne. Decydują one, jaki jest „ogólny nastrój” dziecka. Emocje te zależą głównie od środowiska, w jakim dziecko wzrasta i wychowuje się. Dużą rolę do odegrania w tej dziedzinie mają również nauczyciele przedszkola. Muszą oni pokazać się jako bardzo dobrzy obserwatorzy codziennego życia w przedszkolu. Organizować sytuacje, zabawy w których dziecko będzie się uczyło samoświadomości, empatii i kontaktów społecznych. W dużej mierze sukces w tej kwestii zależny jest od właściwej współpracy rodziców z przedszkolem, do którego dziecko uczęszcza.

         Interesujący i istotny dla rozwoju dziecka jest okres między 7, a 10 rokiem życia i mieści się w okresie nazwanym przez Marię Żebrowską, wiekiem szkolnym. W okresie tym następuje intensywny rozwój całego organizmu. Zachodzi proces dojrzewania i komórek mózgowych. Ruchy dziecka w pierwszych latach nauki są bardziej harmonijne i płynne niż przedszkolaka.

         Początek nauki szkolnej stanowi dla dziecka ogromne obciążenie emocjonalne. W przypadku braku dojrzałości szkolnej zbyt duże wymagania szkolne mogą spowodować zaniżenie oceny własnej osoby, ciągłe poczucie zagrożenia i w efekcie lękową, wycofującą się lub agresywną postawę wobec świata. Dziecko nie mogąc sprostać wymaganiom szkolnym – zwłaszcza przy dość wysokich aspiracjach rodziców – może poczuć się gorsze od innych, niekochane, nieakceptowane, odrzucone, co w efekcie może przynieść negatywne skutki na całe życie. Dzieci niedojrzałe do podjęcia obowiązków szkolnych, w obawie przed niepowodzeniem, mogą charakteryzować się zwiększonym infantylizmem, bagatelizowaniem obowiązków, ucieczką, np. z lekcji, z domu, wagary, fałszerstwa, kłamstwa, itp.

         Dzieci niedojrzałe społecznie do nauki szkolnej, źle funkcjonują w klasie i grupie rówieśniczej. Brak akceptacji przez rówieśników i odrzucenie przez grupę, może spowodować zahamowanie rozwoju wyższych uczuć społecznych, a w efekcie izolowanie się, egoizm i postawy antyspołeczne.

         Dzieci prawidłowo rozwinięte, w procesie nauki szkolnej dość szybko dojrzewają emocjonalnie. Utrwalają się u nich uczucia społecznie, wzrasta zdolność do empatii, rozwijają się i utrwalają uczucia poznawcze/ początek stałych zainteresowań/, pogłębia się pozytywny stosunek do obowiązków, wzrasta poczucie odpowiedzialności. Pod koniec tego okresu, w związku z dojrzewaniem układu nerwowego i formowaniu się równowagi między procesami pobudzenia i hamowania, obserwujemy stabilizację stanów emocjonalnych. Dzieci zdolne już są do panowania nad uczuciami, kontrolują se, stają się mniej spontaniczne. Zanika labilność uczuć, stany emocjonalne pogłębiają się, wydłuża się czas ich trwania.

 

 

 

Przyczyny w powstawaniu zaburzeń w rozwoju emocjonalno – społecznym dzieci

 

         Jaki człowiek wyrośnie z małego dziecka zależy często od tego, jacy są rodzice. Rodzice pewni siebie i znający swoją wartość, którzy zachęcą do wysiłku i dostrzegają sukcesy małego człowieka z dużym prawdopodobieństwem pomogą swojemu dziecku stać się wartościowym członkiem społeczeństwa.

Nieprawidłowo funkcjonujące środowiska wychowawcze jest przyczyną poczucia zagrożenia, stresów i frustracji dziecka. Przykładem mogą być sytuacje pozbawienia dziecka miłości rodziców, uczucia niższości, brak wiary w siebie. Pojawiają się problemy z nawiązywaniem bliskich więzi emocjonalnych. Wpływa to na niską aktywność i daje znać w codziennych kontaktach z najbliższymi. Niekorzystne bodźce stają się czynnikiem hamującym spontaniczność ekspresji i negatywnie wpływają na całokształt rozwoju osobowości dziecka.

         Jednym z zaburzeń emocjonalno – społecznych dziecka jest zahamowanie emocjonalne. Dzieci określane mianem „trudne”, które sprawiają kłopoty wychowawcze oraz przejawiają trudności dydaktyczne, gdy pojawia się konflikt uczeń – nauczyciel lub rodzic – dziecko, są nazywane dziećmi „trudnymi”. Dla jednego nauczyciela dzieckiem „trudnym” będzie takie, które nie przejawia żadnej aktywności, jest zamknięte w sobie i kontakt z nim jest utrudniony. Są to dzieci spokojne i powolne, ich ekspresja ruchowa jest słaba, podobnie, jak ruchy ekspresyjne, mimika i pantomimika. Mimo dobrego poziomu umysłowego, dzieci te wolno, lecz poprawnie kojarzą, rozumieją i wykonują polecenia. W sytuacjach napięcia emocjonalnego, np. w trakcie wypowiedzi peszą się i długo zastanawiają. Często w rozmowie odwracają się bokiem, czasem nawet tyłem unikając spojrzenia. Wiele z nich nie odpowiada na pytania nawet gestem, są napięte, czerwienią się i pocą. Tendencja do reakcji hamujących na sytuacje, w których dzieci miały włączyć się w interakcje społeczne stanowią wspólną cechę całej grupy dzieci z zahamowaniem emocjonalno – społecznym. Jeżeli dziecko w swoich wczesnych doświadczeniach często spotyka się z krytyką i ośmieszeniem, a nawet karami fizycznymi, przeżywa groźbę utraty czy zerwania więzi emocjonalnej z rodzicami lub odrzucenia przez osoby najbliższe może w ich rozwoju nastąpić zahamowanie emocjonalno – społeczne.

         Cechy osobowości dziecka, a przyczyny zaburzeń emocjonalno – społecznych:

-       Lękliwość w nowych sytuacjach życiowych;

-       Brak podejmowania samodzielnych zadań bądź rezygnacja w związku z wystąpieniem trudności;

-       nieśmiałość w kontaktach z osobami dorosłymi;

-       skrytość i powściągliwość w ujawnianiu przeżyć.

Rodzina może być źródłem negatywnych doświadczeń uczuciowych i społecznych. Dziecko, które wychowuje się w atmosferze kłótni, oziębłości uczuciowej ma zakłóconą równowagę emocjonalną, a uczuciem dominującym staje się niepewność i zagrożenie. W takiej rodzinie bardzo rzadko dochodzi do trwałych i głębokich związków emocjonalno – społecznych. Dzieci spragnione są bliskich kontaktów z dorosłymi. Potrzebę uczucia objawiają przez zwracanie na siebie uwagi, stałe szukanie pomocy czy nadmierne przytulanie się.

-       Jeśli w rodzinie panuje niewłaściwa atmosfera w domu – dziecko w takiej rodzinie ogranicza kontakty z innymi.

-       Dziecko wychowywane zbyt rygorystycznie – tzn. gdy rodzice ostro egzekwują wydane polecenia i zakazy – staje się bierne, brak w nim spontaniczności. Najczęściej takie dzieci oczekują, by ktoś inny nimi pokierował lub pomógł im w działaniu.

-       Odrzucenie uczuciowe przez rodziców – wytwarza w dziecku lęk oraz brak umiejętności nawiązywania kontaktów.

-       Nadmiernie opiekuńcza postawa rodziców przejawia się w zbytniej pobłażliwości. W tym wypadku dziecko jest od rodziców całkowicie zależne, tłumią oni u niego objawy jakiejkolwiek samodzielności. Prowadzi to do opóźnienia dojrzałości, braku inicjatywy i zaradności życiowej dziecka. W nowym środowisku czuje się zagubione i onieśmielone.

         Środowiskiem społecznym, w którym istnieje bogactwo i rozmaitość kontaktów jest przedszkole. Dziecko w przedszkolu zapoznaje się z systemem norm, reguł postępowania, z czasem nabiera motywacji do uwzględniania ich we własnym życiu.

Źródłem zagrożenia dla wielu przedszkolaków jest przebywanie w zbyt licznych grupach. Hałas spowodowany dużą liczbą dzieci stanowi silne obciążeni układu nerwowego. Nauczyciel ma utrudnioną możliwość indywidualnego traktowania dziecka, najbardziej cierpią na tym te dzieci, które mają problemy z przystosowaniem się do nowych warunków i wymagają szczególnej uwagi. Kontakty z rówieśnikami często wywołują u dzieci lęk. Obawiają się one braku akceptacji, izolacji i odrzucenia ze strony rówieśników. Dzieci przeżywają kontakty interpersonalne z rówieśnikami jako zagrażające, czują się często osamotnione. Niepokój wywołuje odpowiadanie przed całą grupą dzieci – boją się wówczas ośmieszenia, krytycznych uwag ze strony rówieśników.

         Przyczyną zaburzeń rozwoju emocjonalno – społecznego dziecka może być nadpobudliwość psychoruchowa. Dziecko, które przeszkadza na lekcji, nie wykonuje poleceń lub jest agresywne będzie także określane przez niektórych nauczycieli, jako dziecko „trudne”. Dzieci te wymagają dodatkowego wysiłku i zaangażowania ze strony nauczyciela. Nadpobudliwość psychoruchową trudno wskazać jest w sposób jednoznaczny. Istnieje wiele teorii na ten temat, a integrując je można powiedzieć, że:

-       u małej grupy dzieci występują mikrouszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w tych obszarach mózgu, które związane są czynnościowo z uwagą i kontrolą impulsywności;

-       u niektórych dzieci przyczyną są czynniki biologiczne / czynniki płodowe i okołoporodowe, np. alkoholizm matki, narkomania, niewłaściwe odżywianie, choroby zakaźne/;

-       kolejną przyczyną mogą być sytuacje traumatyczne, tj. choroba lub śmierć bliskiej dziecku osoby;

-       źródłem powstawania zaburzeń nadpobudliwości jest też środowisko szkolne, na które dziecko jest skazane niezależnie od własnego wyboru / zwłaszcza, gdy wymagania stawiane przez nauczyciela przerastają możliwości dziecka/.

Dzieci te charakteryzuje nadmierna impulsywność, mała odporność na sytuacje trudne, nieprzewidywanie konsekwencji działania, trudności z zaplanowaniem pracy, labilność nastrojów / wybuchowość, płaczliwość, złość, nadmierna radość/. Co w konsekwencji powoduje, że dzieci te mają niepowodzenia w szkole, sprawiają wiele kłopotów rodzicom i nauczycielom, mają trudności w kontaktach z rówieśnikami i są przez nich nieakceptowane, mają niską samoocenę / bezradność wobec swojej sytuacji i izolacja od rówieśników może prowadzić do lęków, nerwic, depresji, zaburzeń snu, uzależnień/.

Obserwuje się także częste współwystępowanie specyficznych trudności / dysleksji, dysgrafii i dysortografii.

         Przyczyną zaburzeń emocjonalno – społecznych może być strach, który towarzyszy dziecku od początku do końca jego dni. Wraz z wiekiem gromadzi ono wiedzę i te bodźce i sytuacje, które w dzieciństwie wzbudzały emocje, przestają je wywoływać. Pojawiają się jednak nowe czynniki, które wywołują w dzieciach napięcie emocjonalne. Zdobyta przez nie wiedza zmniejsza, a czasem zupełnie likwiduje uczucie strachu, jednak emocja ta nigdy tak całkowicie nie zanika. Strach jest więc reakcją na czynniki zewnętrzne i bodziec wewnętrzny, jakim jest ból. W toku rozwoju dziecka i w momencie wyobrażenia sobie ubiegłej sytuacji strachu, powstaje lęk. Lęk wiąże się z obrazem własnej osoby / pragnienia i oczekiwania, jakie osoba ma wobec siebie /, który kształtuje się pod wpływem informacji, ocen i ustosunkowań, jakie płyną ze strony innych ludzi. W dzieciństwie to głównie rodzice i nauczyciele kształtują nasze wyobrażenia o nas samych. Wpływają również na nie wyniki działań. Wraz z obrazem samego siebie kształtuje się samoocena i aspiracje. W dzieciństwie struktury te są niestałe i niestabilne, szczególnie podatne na wpływy otoczenia. Obraz samego siebie najintensywniej rozwija się i krystalizuje między szóstym, a dwunastym rokiem życia. Dziecko ma wówczas silną potrzebę pozytywnego myślenia o sobie i swoich możliwościach, zaletach, osiągnięciach kieruje się kryteriami, jakie obowiązują w jego środowisku społecznym. Oczekiwanie odrzucenia, ośmieszenia, czy niepowodzenia wyzwala poczucie mniejszej wartości, które powoduje powstanie szeregu reakcji lękowych. Zrodzenie się tych lęków ułatwia niska samoocena będąca wynikiem uzyskania negatywnych informacji na swój temat/ bądź oczekiwania na nie/ oraz nieudanych efektów działań. Tak więc krytykowanie dziecka, odrzucanie i wyręczanie prowadzą do lęków, które wzmagają się w toku rozwoju emocjonalno – społecznym dziecka. Lęk jest niebezpieczny, gdy pochłania uwagę, nie pozwalając dziecku skoncentrować się na innym zadaniu lub zabawie. Należy go uznać za patologiczny, gdy cechuje się nieadekwatnością reakcji do bodźca, to znaczy wtedy, gdy całkiem zwyczajna sytuacja wzbudza gwałtowną reakcję i dezorganizuje życie dziecka. O tym, że lęku nie należy rozpatrywać wyłącznie w aspekcie negatywnym, niech świadczy fakt, iż umożliwia on uczenie się zachowań społecznych, uwrażliwia na to, co dzieje się z innymi ludźmi i jakie są ich przeżycia.

 

Dziecku z zaburzeniami emocjonalno – społecznymi przede wszystkim należy pozwolić uwierzyć w siebie i swoje możliwości. Pokazać, jak powinno radzić sobie z lękiem w trudnych sytuacjach. Nie można wykonywać czynności za dziecko, gdyż nie będzie ono mogło przekonać się, że daje sobie radę w różnych sytuacjach. Dziecku można pomóc dowartościowując je, podkreślając każdy sukces, chwaląc je za podejmowane próby i trafność decyzji. Stwarzać dziecku okazje do samodzielnych działań. Nie wolno stawiać wymagań zbyt wysokich, albo porównywać z rówieśnikami – przeciwnie trzeba dać dziecku prawo do błędu, mówiąc: „masz prawo tego nie umieć, bo się dopiero uczysz”. Zbyt wysokie wymagania mogą spowodować pogłębienie lęku oraz jeszcze większe zahamowanie.

 

Procesy emocjonalne dziecka związane są także z cechami układu nerwowego, funkcjonowaniem układu endokrynologicznego i ogólnym stanem jego zdrowia. U dzieci chorowitych, słabych i męczliwych stwierdza się często brak równowagi emocjonalnej lub przewagę negatywnych emocji w codziennych reakcjach.

Podstawowymi parametrami układu nerwowego, które odgrywają istotną rolę w rozwoju emocjonalnym, ale także poznawczym i społecznym dziecka są:
1. Siła układu nerwowego - czyli inaczej mówiąc, zdolność komórek nerwowych do pracy, do powstawania w nich, z określonym natężeniem, procesów pobudzania i hamowania.
2. Równowaga procesów nerwowych - to określony stosunek siły pobudzenia do siły hamowania (są one zrównoważone albo następuje przewaga jednej z nich).
3. Ruchliwość procesów nerwowych - to zdolność układu nerwowego do przechodzenia od stanu pobudzenia do hamowania i odwrotnie.
Za optymalny dla prawidłowego funkcjonowania człowieka uważa się taki zespół cech układu nerwowego, który odznacza się odpowiednią siłą procesu pobudzenia, zabezpieczającą zdolność komórek nerwowych do pracy, oraz siłą procesu hamowania równoważącą siłę pobudzenia, a także umiarkowanym stopniem ruchliwości tych procesów.

 

Zaburzenia w rozwoju emocjonalno – społecznym powodują, że dziecko:

 

1.     Nie umie pogodzić się z porażką.

2.     Nie potrafi spokojnie przyjmować niepowodzeń.

3.     Ma problemy z rozwiązywaniem sytuacji konfliktowych.

4.     Nie potrafi obiektywnie oceniać innych.

5.     Ma nieadekwatną samoocenę, gdyż nie zna swoich możliwości i nie wie na co je stać.

6.     Odczuwa lęk podejmując się trudnych i nowych działań.

7.     Nie radzi sobie ze stresem.

8.     Nie potrafi nazywać przeżywanych przez siebie uczuć i okazywać ich w sposób właściwy.

Dlatego bardzo istotnym warunkiem osiągnięcia pełnej gotowości do nauki, do życia ma dojrzałość emocjonalno – społeczna dziecka. Olbrzymią rolę do spełnienia mają więc nauczyciele – wychowawcy i rodzice dziecka, którzy powinni:

1.     Motywować dziecko do uczenia się i do wysiłku intelektualnego.

2.     Zainteresować treściami nauczania, zachęcić do poznawania czegoś nowego.

3.     Pracować nad tym, aby dziecko posiadło umiejętność przyswajania nowych pojęć, logicznego myślenia, korzystania z posiadanych umiejętności.

4.     Potrafiło koncentrować się, pracować przez dłuższy czas, być wytrwałym.

5.     Radzić sobie z trudnościami, aby dziecko nie zniechęcało się, gdy coś mu się nie uda, by spontanicznie podejmowało kolejne próby poradzenia sobie z zadaniem.

6.     Umiało współpracować w grupie, podporządkować się poleceniom, normom, a więc uczyć posłuszeństwa i współdziałania z innymi.

7.     Bardzo szeroko rozumianej samodzielności.

8.     Odporności na stres, na sytuacje problemowe, takie jak klasówka, wyrwanie do odpowiedzi, negatywna ocena, ale też konflikty z kolegami, przeciążenia obowiązkami.

Dlatego przyjmijmy rolę nauczycieli – wychowawców inteligentnych emocjonalnie i społecznie. Poświęćmy swój czas i skierujmy swoją uwagę na zrozumienie tego, co dzieje się z dzieckiem na opisanie wszystkich objawów i dotarcie do ich przyczyn. Niech nie zabraknie spokojnej obserwacji, czasu na stawianie pytań o potrzeby dziecka, o charakter jego indywidualnego stylu pracy, o jego obawy, uważnego, pozbawionego ocen, przyglądanie się dziecku, które byłoby potem podstawą do szukania rozwiązań.

 

2. Ogólne zasady rozwoju zaburzeń procesów emocjonalnych.

?  prawo ciągłości zmian - przejście na wyższy poziom rozwoju zależy od wcześniejszych etapów, od tego co dziecko doświadczyło i przeżyło w okresie poprzedzającym,

?  wpływ środowiska - przenoszenie zaburzeń emocjonalnych ze szkoły do domu i z domu do szkoły,

?  wyrażanie emocji - naśladowanie zachowań dorosłych,

?  język " emocjonalny" - zależy od kultury danego kraju

?  związek emocji z procesami poznawczymi

?  selektywne postrzeganie zjawisk pod wpływem przeżywanych emocji - np. dziecko pogryzione przez psa - każdy pies wzbudza lęk,

?  związek procesu emocjonalnego z cechami układu nerwowego i stanami zdrowia - dziecko chorowite szybciej się męczy, łatwiej wtedy o wybuchy złości i agresji, napady złego humoru. U dzieci, u których występuje stan napięcia, można także obserwować takie objawy jak utrata apetytu, bóle brzucha, wymioty, nadmierne pocenie się, wzmożone napięcie mięśniowe. Symptomy te pojawiają się wtedy dziecko przeżywa trudną sytuację, z którą nie może sobie poradzić ( np. duże wymagania)

 

 

Kodeks szkoły bez przemocy

KODEKS SZKOŁY BEZ PRZEMOCY

1.    Szkoła jest wspólnotą. Szkoła dąży do stworzenia wspólnoty wszystkich nauczycieli, uczniów, ich rodziców oraz pracowników niepedagogicznych szkoły, opartej o jasny i przejrzysty system norm.

2.    Wszyscy się szanujemy. Wspólnota szkolna buduje klimat bezpieczeństwa, szacunku, otwartego dialogu i porozumienia pomiędzy nauczycielami, pracownikami szkoły, uczniami i rodzicami. Wszyscy uczestnicy społeczności szkolnej szanują siebie nawzajem i nie zachowują się wobec siebie agresywnie.

3.    Wspólnie działamy przeciw przemocy. Szkole działa system przeciwdziałania przemocy, który jasno określa: obowiązujące normy, procedury działania i współpracy wszystkich zainteresowanych w zakresie rozwiązywania konfliktów oraz reagowania wobec przejawów agresji i przemocy. Jego zasady obowiązują wszystkich uczestników społeczności szkolnej: nauczycieli, uczniów, pracowników niepedagogicznych oraz wszystkie osoby znajdujące się na terenie szkoły.

4.    Niczego nie ukrywamy. Szkoła prowadzi regularną diagnozę problemu przemocy w szkole, a efekty działania systemu przeciwdziałania przemocy podlegają monitoringowi oraz ewaluacji.

5.    Zawsze reagujemy. Szkoła reaguje na każdy przejaw agresji i przemocy oraz zapewnia długofalową, odpowiednią pomoc zarówno ofiarom, jak i sprawcom przemocy.

6.    Nauczyciel nie jest sam. Szkoła podejmuje działania, by nauczyciele mieli odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z przejawami agresji i przemocy.

7.    Uczniowie wiedzą jak działać. Szkoła organizuje uczniom zajęcia profilaktyczne z zakresu umiejętności psychologicznych i społecznych oraz radzenia sobie z agresja i przemocą.

8.    Rodzice są z nami. Aby przeciwdziałać przemocy, szkoła współpracuje z rodzicami, włączając ich do tworzenia systemu przeciwdziałania przemocy i obejmując działaniami edukacyjnymi.

9.    Mamy sojuszników. Szkoła współpracuje ze środowiskiem pozaszkolnym przy podejmowaniu działań profilaktycznych i interwencyjnych, dotyczących agresji i przemocy, gdy potrzeby przekraczają możliwości lub kompetencje szkoły.

10. Nagradzamy dobre przykłady. Szkoła podejmuje wzorce zachowań oparte na poszanowaniu godności każdego człowieka.

 

Biuletyn Informacji Publicznej

 

Zespół Kreatywnej Młodzieży

 

Wspólnota Ruszkowiaków

 

Dobre Praktyki

Rok Szkoły Zawodowców

 

Akademia Humanistyczna

Akademia Obrony Narodowej

Erasmus

Wirtualne Laboratoria

 

Centrum Edukacji Obywatelskiej

Centralna Komisja Egzaminacyjna

Mazowiecki Kurator Oświaty

Ośrodek Rozwoju Edukacji

Koweziu

Ministerstwo Edukacji Narodowej